ตวนหรงฉือกัดกรามแน่นจนขมับสูบพลิ้ว
ถ้าไม่ใช่เพราะเกลียดใจที่จะลงมือกับนางหนักมือ กระดูกขากรรไกรของนางคงโดนเขาบีบแหลกคามือไปแล้ว
"หลี่ ชิง ลั่ว! หุบปากเสียที!"
"ไม่งั้น เจ้าอยากลอบเบื้องแรกให้แน่ใจเสียก่อนหรือ?"
พูดจบเขาก็ยื่นมือจะคว้ามือนาง
หลี่ชิงลั่วตกใจร้องเสียงหลง รีบกลิ้งหลุดจากตัวเขา กลิ้งหนีไปซุกอยู่สุดขอบเตียงในสุด
"ก็... ก็กระหน่ำเข้าเล่นเจ้าน่ะ"
"เมื่อล่วงละเมิดข้อหายัญชวนใจมิได้ ก็คงต้องนอนคนละฟากกัน"
ว่าแล้วนางก็จริงจัง มุดลงใต้ผ้าห่มไปนอนอีกฟากหนึ่ง
ช่องว่างตรงกลางที่เหลืออยู่ ช่างกว้างและไกลเหมือนมีสายธารดาวคั่นกลาง
ตวนหรงฉือลุกขึ้นมองนาง เฮอ!
เอาแค่นี้ก็กล้าถามเขาว่าเมื่อไรจะได้ครองคู่สมบูรณ์แล้วกระนั้นหรือ
เขากำลังจะข้ามไปให้นางเข็ดหลาย แต่แล้วก็ได้ยินหลี่ชิงลั่วเอ่ยเสียงอุดอยู่ในผ้าห่มว่า "อาฉือ เป็นเพราะข้าไม่เคยใส่ใจว่าจะได้เป็นพระชายา หรือจะได้พระราชพิธีราชวงศ์อันยิ่งใหญ่อีกครั้งก็ตาม"
"ในดวงใจข้า เจ้าคือสามีของข้าไปแล้ว"
"แม้วันสมรสนั้นข้าจะยังครึ่งฝันครึ่งตื่น แต่หลังจากสติกลับคืนสมบูรณ์ ข้าก็จดจำทุกอย่างได้"
"เรามีพระบรมราชโองการสถาปนาคู่สมรส ได้กราบไหว้แผ่นดินฟ้า และยังกราบไหว้ท่านยายของข้าด้วย"
"เราคือคู่สมรสที่สู่ขอแต่งงานกันโดยชอบธรรมเต็มขัตติยนิยมแล้ว..."
"ยิ่งกว่านั้น เจ้าสี่อ๋องก็หลอกตายหลุดรอดไปแล้ว หรือจะให้ข้าทำพิธีสมรสกับวิญญาณกันเล่า?"
"ถ้าต้องรอต่อไป ข้าจะได้เป็นหญิงชราอยู่รอมร่อแล้ว..."
นางผ่านวัยสิบแปดมาแล้ว
อีกไม่กี่เดือนก็จะเข้าเก้าสิบเก้าของปีที่สิบเก้า