หลี่ชิงลั่วรู้สึกเหมือนกลืนแมลงวันเข้าปาก ฉิบหายนัก
รู้อยู่ว่าจวงซานหลางทิ้งหัวใจไว้ที่หลี่ชิงจูจนหมดสิ้น หวังเพียงให้ท่านย่ากับคุณพ่อจอมเพี้ยนของนาง อย่าได้วุ่นวายส่งเสริมไปมากกว่านี้เลย!
"ฉู่เอ๋อร์ เจ้าไปเรือนจื่อเวยสักเที่ยว..."
พอมาถึงลานหน้าจวน อาหารเย็นก็จัดวางไว้ในห้องหนังสือ
เมื่อเห็นว่านางชวีไม่อยู่ และในห้องยังมีจวงซานหลางนั่งอยู่ด้วย หลี่ชิงลั่วแทบอยากจะหันหลังเดินออกไปทันที
คุณพ่อของนางนี่สมองมีปัญหาหรือไม่?
ที่นี่ยังเป็นจวนแม่ทัพ เขากลับพาลูกสาวแท้ๆ ของตัวเองมานั่งโต๊ะร่วมกับชายนอกวงศ์ตระกูลได้ หากเรื่องนี้แพร่สะพัดออกไป ชาวเมืองจินหลิงทั้งเมืองคงหัวเราะจนฟันหลุด!
เรื่องแบบนี้แม้แต่ในป่าเขาก็ไม่มีใครกล้าทำ!
แม้เขาไม่เคร่งครัดในธรรมเนียม แต่ก็ไม่ควรทำเรื่องเหลวไหลถึงเพียงนี้!
ความไม่พอใจบนใบหน้าของหลี่ชิงลั่ว ปรากฏออกมาอย่างไม่ปิดบังในทันที
และดูท่า หลี่เฉาจิ้งยังคิดจะหมั้นหมายตระกูลจวงนี้ให้กับนางอีก?
แต่... เพราะเหตุใด?
เขามิใช่เอ็นดูหลี่ชิงจูลูกสาวบุญธรรมดั่งนางชวีและหลี่เค่อชวานตลอดมามิใช่หรือ?
หลี่ชิงลั่วไม่มีวันลืม ภพชาติก่อนหลังจากวิญญาณหลุดออกจากร่าง นางเห็นหลี่ชิงจูออดอ้อนอยู่ข้างกายพวกเขาที่หน้าจวน
รอยยิ้มอบอุ่นบนใบหน้าหลี่เฉาจิ้งทอดลึกถึงนัยน์ตา เป็นความอ่อนโยนและทะนุถนอมที่นางไม่เคยเห็นมาก่อน
รักใคร่เพียงใด กลับยกการหมั้นหมายของหลี่ชิงจูให้กับนาง หลี่ชิงลั่วรู้สึกว่าเรื่องนี้ต้องมีเล่ห์เหลี่ยมแน่นอน!
แม้หลี่เฉาจิ้งจะเริ่มระแวงว่าหลี่ชิงจูมีปัญหาอะไรบางอย่าง แต่ตอนนี้เขาคงยังไม่สามารถยืนยันความสัมพันธ์ระหว่างหลี่ชิงจูกับอวิ๋นอ๋องได้ ไม่เช่นนั้นคงจัดการกับหลี่ชิงจูไปนานแล้ว