หลี่ชิงลั่วยังไม่ทันได้โต้ตอบ ซุ่ยเอ๋อร์ก็ดึงนางหวังลงไปก่อนแล้ว
"ท่านแม่ ตกลงกันไว้แล้วไม่ใช่หรือเพคะ? ตอนนี้พี่หญิงเป็นบุตรสาวคนโตที่แท้จริงของจวนแม่ทัพ ท่านจะเรียกชื่อนางแบบนั้นอีกไม่ได้!"
แม่นมเติ้งสีหน้าโกรธจัด ก้าวไปข้างหน้าพร้อมตวาดเสียงดัง "บังอาจ!"
"อะไรกัน เฉ่าเอ๋อร์!?"
"นั่นควรเป็นชื่อของหลิวชิงจู ลูกสาวแท้ ๆ ของท่าน! เมื่อทุกอย่างกลับเข้าที่เข้าทางเช่นนี้แล้ว ท่านเรียกชื่อนั้นหมายถึงใครกัน!?"
นางหวังสีหน้าตระหนก จ้องหลี่ชิงลั่วด้วยแววตาอาวรณ์
แต่หลี่ชิงลั่วมองเพียงซุ่ยเอ๋อร์ "เจ้าแอบขายข้า?"
ซุ่ยเอ๋อร์รีบอธิบาย "พี่หญิง หนูไม่ได้ทำ! เป็นท่านแม่ ท่านคิดถึงพี่หญิงทุกวัน เอาแต่นั่งพร่ำถึงอยู่ที่บ้าน หนูก็เลย...ก็เลยใจอ่อนพาท่านมา"
"แต่พี่หญิงอย่าเข้าใจผิด นอกจากท่านแม่แล้ว คนในบ้านไม่มีใครรู้ว่าวันนี้หนูมาหาพี่หญิง"
นางหวังเองก็เอ่ยอธิบายเสียงเบา "หลัวเอ๋อร์ แม่...ฉัน ฉันไม่ได้มีเจตนาร้ายจริง ๆ แค่อยากเห็นหน้าเจ้าเท่านั้น..."
หลี่ชิงลั่ว "มาทำเป็นแม่ใจดีตอนนี้หรือ? พูดมาเถอะ ต้องการอะไร?"
นางหวังถูกประชดประชัน ใบหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที
"ฉู่...หลัว หลัวเอ๋อร์ เจ้าคิดเช่นนั้นกับฉันจริงหรือ? ครั้งก่อน ฉันเองก็มีใจจริงต่อเจ้าอยู่บ้าง..."
หลี่ชิงลั่ว "ใจจริงของท่านหรือ? ใจจริงของท่าน ก็คือปล่อยให้คนในครอบครัวนั้นรังแกข้า ตั้งแต่แอบเป็นห่วง ไปจนถึงไม่สนใจใยดีเลยในที่สุดอย่างนั้นหรือ?"
"ก่อนที่ข้าจะรู้ว่าตัวเองเป็นใคร ข้าเคยคิดว่าท่านเป็นคนเดียวในครอบครัวนั้นที่ข้าห่วงและไว้ใจ"
"ข้านึกว่าข้าเป็นเนื้อแท้ ๆ ที่หลุดออกมาจากตัวท่าน ยังไงท่านก็ต้องรักข้าอยู่บ้าง ข้านึกว่าท่านแค่ขี้ขลาด ช่วยไม่ได้ แต่ตัวท่านเองล่ะ?"
"รู้มานานแล้วว่าข้าเป็นใคร แต่กลับทำเหมือนพวกเขา แค่เห็นข้าเป็นสัตว์เลี้ยงและตราสำหรับต่อรอง"
"ท่านกับตระกูลหลิวทั้งตระกูลก็เหมือนกันนั่นแหละ ท่านคิดถึงข้า? หรือคิดว่าตอนนี้ข้าจะให้เงินท่านได้เท่าไหร่?"
นางหวังถูกทำให้อับอายขนาดนี้ ได้แต่กลั้นน้ำตาไว้เงียบ ๆ
"เฉ่าเอ๋อร์ ฉันเสียใจแล้ว..."