หลี่ชิงลั่วสำนึกเสียใจจนไม่อยากดำเนินการต่อไปอีกแล้ว
ถูกใครบางคนปลอบโยนเบา ๆ อยู่พักใหญ่
นางอัดอั้นอยากร้องไห้ มิได้คิดเลยว่าจะเจ็บปวดถึงเพียงนี้
มือใครบางคนประคองปาดน้ำตาให้นางอย่างแผ่วเบา
"อย่าร้องไห้สิ เลิกกันเสียเพียงนี้เถิด"
หลี่ชิงลั่วกลับลังเล
"ครั้งหน้า จะไม่เจ็บอีกแล้วหรือ?"
ตวนหรงฉือ "ข้าก็มิรู้ แต่ในตำราว่ากันเช่นนั้น"
หลี่ชิงลั่ว "งั้น งั้นก็ดำเนินต่อเถิด?"
"ข้าไม่เชื่อหรอก ข้าจะทำสิ่งใดไม่สำเร็จสักอย่างหรือ?"
"การเจาะหูเจ็บเพียงใดข้าก็อดทนมาได้ คราวนี้ย่อมทำได้แน่!"
ตวนหรงฉือ การเจาะหู?
นางกลับเปรียบการเจาะหูกับเรื่องเช่นนี้!?
เขาอดแผ่นหน้าหม่นลงมิได้
เจ็บใจจนอยากลงทัณฑ์นางให้สาหัสนัก
แต่เมื่อก้มมองเห็นเม็ดเหงื่ะเม็ดมากมายที่ซอกจมูกนาง ล้วนพุ่งออกมาเพราะฝืนอดทนกับความปวดเจ็บ ในที่สุดความเวทนาก็มีมากยิ่งกว่า
"หลัวเอ๋อร์ผู้น่ารัก หากเจ็บนัก มิต้องฝืนเพื่อข้าหรอก"
"พวกเราหยุดเสียเพียงนี้ ก็มิเป็นอันใด"
หลี่ชิงลั่วเงยหน้าขึ้น สายตาทั้งสองพัดพันมองกันมิวาง
เห็นเส้นผมเขาชุ่มเพราะฝืนอดกลั้นเช่นนั้น ในดวงใจนางก็เกิดความเวทนาอาลักขึ้นมากมาย
นางยื่นแขนงามออกไป โอบกอดเขาแน่น
"อาฉือ ข้าเชื่อเจ้า"
"หากจะทำ ก็ให้เป็นการสมรสแท้จริงของสามีภรรยาเถิด"
"ยิ่งไปกว่านั้น ข้าก็ไม่ปรารถนาให้เจ้าต้องอัดอั้นอีกต่อไป"
นางก้มสายตาลง แก้มแดงระเรื่อ มิกล้ามองเขาอีก "ข้าได้ยินมาว่า เรื่องเช่นนี้หญิงเราก็จะรู้สึกรื่นรมย์เช่นกัน เป็นความจริงหรือไม่?"
ตวนหรงฉือขันเสียงหัวเราะทั้งทรวง หยิกปลายจมูกนางเบา ๆ แล้วถอดใจถอนหายใจ