เมื่อเห็นหลิวชิงจู ใบหน้าของนางชวีเปี่ยมไปด้วยความปลื้มปีติ
นางถึงกับบีบต้นขาของตนเองแรง ๆ หนึ่งครั้ง
กระทั่งความเจ็บปวดส่งผ่านมาอย่างชัดเจน นางจึงเชื่อได้ว่าทุกสิ่งเบื้องหน้านี้มิได้เป็นฝัน!
นางตื่นเต้นขึ้นมาทันที "จูเอ๋อร์?"
"เป็นเจ้าจริง ๆ หรือนี่?"
"แม่ยังคิดว่าอีกชาติจะได้พบเจ้าอีกแล้ว!"
"แต่ว่า…เจ้าทำไมจึงมาอยู่ที่นี่ได้?"
"หรือว่าเจ้าก็ถูกลากมาให้มารวมญาติพ้องพากับพวกเราเหมือนกัน?"
"ถ้าเช่นนั้นก็ช่างดีเหลือเกิน"
นางชวีพูดจบก็เตรียมก้าวเข้ามาหา
หลิวชิงจูนึกถึงเรื่องราวในอดีตนานัปการ จึงเอี้ยวหน้าหลบแล้วสอดตัวเข้าไปในอ้อมกอดของหญิงชาวนา
นางไม่แสร้งปิดบังความหวาดกลัวในใจแม้แต่นิดเดียว
คู่สามีภรรยาชาวนาชราเห็นเช่นนั้นจึงโอบกอดนางไว้แน่น
"พวกเจ้าจะทำอะไร?"
"พวกเจ้าจำผิดคนแล้ว!"
"ค…คนนี้ไม่ใช่จูเอ๋อร์อะไรนั่นของพวกเจ้าหรอก นี่คือลูกสาวของเรา ฮวาเอ๋อร์"
"เจ…เจ้าพวกไปเถอะ อย่ามาพัวพันครอบครัวเราเลย"
"พวกเราเป็นเพียงสามัญชนธรรมดา ขอร้องแล้วปล่อยพวกเราไปเถอะ—"
ใบหน้าของคู่ชาวนาชราเต็มไปด้วยความตึงเครียดและความอ้อนวอน
แต่อ้อมแขนที่กอดหลิวชิงจูไว้แน่นกลับไม่คลายลงแม้แต่นิด
หลิวชิงจูเงยหน้ามองทั้งสองโดยไม่อาจกลั้นใจไว้ได้
แต่แล้วก็ได้ยินนางชวีรีบเร่งว่า "คนคนนี้แท้จริงก็คือจูเอ๋อร์! ต่อให้เจ้าเผาเป็นเถ้าถ่าน แม่ก็ยังจำได้ นางคือลูกสาวที่แม่อุปการะมาด้วยมือของตัวเอง!"
"จูเอ๋อร์ มาทางนี้เร็วสิ"
"เจ้าทำอย่างนี้ทำไม?"
"หรือว่าเจ้าจะไม่รู้จักพ่อแม่ ไม่รู้จักพี่ชายของเจ้าแล้วจริงหรือ?"
"เจ้าเห็นสภาพพี่ชายของเจ้าตอนนี้หรือยัง ลองดูพ่อของเจ้าสิ ถูกเจ้าทำให้กลายเป็นแบบนี้!"
"จูเอ๋อร์ แต่ก่อนพ่อแม่รักเจ้าเช่นไร เจ้าทำทิ้งพวกเราได้ลงคอหรือ มาเร็วสิ—"
นางชวีโบกมือเรียกให้หลิวชิงจูเดินไปหา
นางดูเหมือนจะลืมไปสนิทว่าตนเองเคยขาดสายสัมพันธ์กับหลิวชิงจูไปแล้วทั้งหมด
แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับบุตรชายพิการจนเดินเองไม่ได้ และหลี่เฉาจิ้งที่บ้าคลั่งไร้สติ นางชวีจะไม่ตกใจได้อย่างไร?
ถึงแม้จะถูกปล่อยตัวออกจากคุก ไม่ต้องถูกประหารชีวิตแล้วก็จริง
แต่นางก็ยังกลัวว่าจะต้องแบกความทุกข์ทรมานนานัปการไปเพียงลำพัง