เส้นสีเขียวคล้ำหนึ่ง ทอดตรงจากข้อมือยาวจรดข้อศอก
เมื่อเห็นสิ่งนั้น สีหน้าของฮูหยินลวี่และสาวทั้งสองแห่งตระกูลเผยก็ผลักไปตามกันทั้งคู่
"พวกเจ้าสองคน ยังไม่กลิ้งลงไปอีกรึ!"
ฮูหยินลวี่ตวาดหกเอ๋อร์และสิบเอ๋อร์แห่งตระกูลเผย
หกเอ๋อร์เป็นสาวของเรือนรอง ส่วนสิบเอ๋อร์เป็นสาวของเรือนสาม
สาวทั้งสองแม้ใจจะตกใจสงสัยยิ่งนัก แต่ได้ยินคำสั่งของฮูหยินใหญ่ก็ไม่อาจเถียงท้วง
รีบพยุงกันและกันถอยลงไปทันที
เมื่อคนอื่นหมดไป ฮูหยินลวี่จึงเข็นแขนเผยจิงเจ๋อไว้แน่น ตะโกนด้วยความสยอง "ต้าหลาง เรื่องนี้เป็นมาเมื่อไร"
"เจ้าจะไปมีมันได้อย่างไร!?"
"นี่มันเรื่องอะไรกันแน่!?"
เผยจิงเจ๋อเล่าอย่างใจเย็น "บุตรเคยอยู่ชายแดนไกลโพ้น ตามคำบอกของท่านพ่อ เส้นสีเขียวเส้นนี้ปรากฏขึ้นที่ตัวบุตรชายทุกคนในตระกูลเมื่อ 5 ปีก่อน มีเพียงบุตรที่ขณะนั้นไม่อยู่ในจวน จึงคิดว่ารอดพ้นภัยนี้ไปได้"
"แต่บัดนี้กลับมาได้เพียงไม่กี่เดือน ท่านแม่ก็เห็นแล้ว……"
ขาของฮูหยินลวี่อ่อนยะเยือก
"นี่ นี่มันเป็นไปได้อย่างไร"
เผยจิงเจ๋อพยุงนางไว้ แล้วเอ่ยต่อ "ท่านแม่ นี่คือศาสตร์อาคม"
"และยังเป็นสิ่งที่จะนำพาทั้งจวนเพ่ยของเราไปสู่การสูญสลายทั้งตระกูลด้วย"
กงกั๋วเผยเองก็ค่อยๆ พับแขนเสื้อของตนขึ้น เผยเส้นสีเขียวที่แขนออกมา
"5 ปีก่อนเมื่อสิ่งนี้ปรากฏขึ้น ไม่มีผู้ใดรู้ว่ามันคือการวางแผนลอบกัดหรือความบังเอิญ"
"จนสองปีมานี้ทุกคนจึงเข้าใจชัดว่า บุตรชายแห่งตระกูลเผยทุกคนล้วนมีสิ่งนี้อยู่ในตัว"
"แม้จะไม่เจ็บไม่คัน ไม่มีอาการใดๆ แต่สองปีมานี้ ตระกูลเผยมีเด็กเกิดใหม่สักคนหรือ?"
"จนข้าสังเกตเรื่องนี้ได้ จึงแอบตามหาผู้เชี่ยวชาญทั่วแผ่นดินมาดูอาการ ที่สุดท่านเหล่านั้นว่า คงถูกสาปด้วยศาสตร์อาคมบางอย่างแห่งดินแดนเหมียวเจียง"
"แต่ป้องกันเพียงใดก็ไม่อาจกันจิงเจ๋อไว้ได้……"
"ต้าหลาง คือพ่อแม่ที่ผิดต่อเจ้า ที่เจ้ากลับมากลับไม่อาจปกป้องเจ้าไว้!"
ฮูหยินลวี่หน้าซีดเผือด โอบกอดบุตรชายคนโต ร่ำไห้อาลักอาลวย
"ทำไมถึงเป็นเช่นนี้……จิงเจ๋อไม่ใช่รอดพ้นไปแล้วหรือ?"
"แล้วนี่จะทำอย่างไรดี และพวกเจ้าว่าไง ว่าหลี่ชิงลั่วอาจเป็นผู้ที่จะช่วยตระกูลเผยของเราได้?"