แม่นมจางผู้มักสุขุมเสมอมา ก็ยืดแขนออกไปกระพือมือด้วยความตื่นเต้น จนแทบอยากจะเด้งตัวลุกขึ้น
แม่นมเจิ้งก็ปลาบปลื้มไม่ต่างกัน ชี้ไปที่แม่นมจางแล้วตะโกนว่า "คุณหนู ใช่ท่านจางแล้ว ท่านจางมาแล้ว!"
"ท่านจางมารับพวกเราแล้ว!"
ฉู่เอ๋อร์ก็ประหลาดใจไม่น้อย "คุณหนู ถึงแล้ว ๆ แม่นมจางจะมาอยู่ที่นี่ได้เช่นไรเล่า?"
หลี่ชิงลั่วเงยปีกหมวกคลุมหน้าขึ้น
แม้จะโดยสารม้า แต่ดวงอาทิตย์ฤดูร้อนก็ร้อนแผดเผาเกินไป
ผิวพรรณทั้งร่างของนาง ท่านย่าเสียเงินเป็นหมื่นแท่งถึงจะบำรุงให้ขาวนวลงดั่งที่เห็น ย่อมไม่อาจปล่อยให้ถูกแดดทำลายได้อย่างไร้เหตุผล
ดังนั้นเพื่อกันแดดสักเล็กน้อย ตลอดที่ต้องออกเดินทาง หลี่ชิงลั่วจึงคลุมทั้งตัวด้วยหมวกคลุมหน้าจนมิดชิดทุกซอกทุกมุม ไม่เหลือแม้แต่ช่องเดียว
ยามนี้ได้ยินเสียงของแม่นมจาง นางจึงเงยปีกหมวกขึ้น
ใบหน้างดงามดั่งดอกไม้บานก็ปรากฏออกมา ทำให้คนแถบนั้นหันมาจ้องมองไม่ขาดสาย
"สตรีผู้นี้งามเหลือเฟือจริง ๆ นะ"
"ไม่อาจทราบได้ว่าเป็นธิดาตระกูลใด?"
"เราอยู่มานาน ทำไมไม่เคยได้ยินว่ารงเล่มีธิดาตระกูลใด งามเลิศเช่นนี้เลย?"
"แลดูคอกม้าของแม่นมนั่น ดูท่าจะเป็นของจวนเพ่ยกระมัง?"
หลี่ชิงลั่วรีบวางปีกหมวกลง แล้วก็ลงจากม้าตาม
แม่นมจางพาคนรับมาข้างหน้า "คุณหนู ในที่สุดก็รอคุณหนูจนได้"
"หญิงชราได้รับจดหมายมา ก็ยืนรออยู่หน้าประตูเมืองนี่มาสองสามวันแล้ว!"
"เพียงหวังว่าจะได้พบคุณหนูทุกวัน มิให้พลาดสายตาไป"
"หญิงชรา หญิงชราไม่ได้พบคุณหนูมาช้านาน จนใจเต้นแทบไม่ไหว"
แม่นมจางจับมือของหลี่ชิงลั่วแน่น ดวงตาแดงก่ำด้วยน้ำคำ
หลี่ชิงลั่วก็ปลาบปลื้มยิ่งนัก ย้อนนึกถึงอดีต นางก็ถูกแม่นมจางลงมือตามหาจากสกุลหลิวด้วยตนเอง แล้วพากลับมายังจินหลิง
ชีวิตนี้หลังจากกลับชาติมาเกิด บุคคลแรกที่นางได้พบเห็นก็คือแม่นมจาง
ความผูกพันของทั้งสอง ย่อมลึกซึ้งยิ่งกว่าผู้อื่น
"แม่นมจาง ทำไมท่านถึงเสด็จมาเอง? ท่านทรงพระองค์ทรงสุขดีหรือไม่?"
"ท่านย่าเล่า?"
แม่นมจางกล่าว "ฮูหยินผู้เฒ่าอยู่ที่จวน"
"หญิงชราสุขภาพดีทุกประการ ขอคุณหนูโปรดไม่ต้องเป็นห่วง"