"จูเอ๋อร์—!"
หลี่เค่อชวานเห็นภาพนั้นเข้าจึงร้อนใจยิ่งนัก
เขารีบก้าวขาเดียวเข้ามา แต่ทว่ากายเคลื่อนไหวยากลำบาก ทำได้เพียงมองนางชวีด้วยใจกระวนกระวาย
"ท่านแม่! ท่านโหดร้ายถึงเพียงนี้เชียวหรือ ละทิ้งจูเอ๋อร์ไม่ใยดีอีกเลยหรือ?"
"นางตกอยู่ในสภาพเช่นนี้แล้ว ต่อให้ผิดพันประการ แต่อย่างน้อยนางก็เติบโตอยู่เคียงข้างพวกเรา!"
"ได้โปรดเห็นแก่ความผูกพันระหว่างแม่ลูกที่เคยมีมา ช่วยยื้อชีวิตนางไว้ก่อนเถิด!"
นางชวีในใจก็เจ็บปวดไม่น้อย
แม้จะพูดคำขาดตัดขาดไปแล้ว แต่ยามนี้นางก็ไม่ได้รู้สึกเบาบางไปกว่าชวานเอ๋อร์แม้แต่น้อย
ทว่าก็ยังเหลือบมองหลี่เฉาจิ้งก่อน "ท่านพี่ เรื่องนี้..."
หลี่เฉาจิ้งหน้านิ่วคิ้วมุ่น "ยังนิ่งงันอยู่ใย? นี่คือคุณหนูจูแห่งจวนอวิ๋นอ๋อง ยังจะปล่อยให้นางเป็นอะไรไปหน้าจวนแม่ทัพของเราจริง ๆ หรือ!"
เมื่อได้ยินดังนั้นนางชวีจึงรีบเรียกแม่ชีฉางให้พาคนมาอุ้มหลิวชิงจูเข้าไปในจวนโดยเร็ว
หลี่เค่อชวานหันไปจ้องเขม็งจวงเว่ย "จวงซานหลาง เจ้าช่างโหดร้ายนัก!"
"วันนี้จูเอ๋อร์ต้องตกอยู่ในสภาพนี้เพราะเจ้าแน่นอน แต่เจ้ากลับเมินเฉยไม่แยแส ไร้ซึ่งความเมตตาปานนั้น!"
"คนเช่นเจ้าช่างคู่ควรกับหลี่ชิงลั่วด้วยประการทั้งปวง!"
จวงเว่ยที่ถูกด่าว่าเสียจนพูดไม่ออกเบิกตากว้างมองเหตุการณ์เบื้องหน้า ความรู้สึกประหลาดในใจยิ่งทวีขึ้นอีกครั้ง
หรือว่าคนในครอบครัวนี้จะให้อภัยกันได้จริง ๆ ลืมทุกอย่างที่เกิดขึ้นที่โรงเตี๊ยมหมิงโหลวเมื่อครานั้นหมดสิ้นแล้ว?
ในที่สุดก็เก็บความสงสัยไว้ไม่อยู่ จวงเว่ยกัดฟันหัวเราะเย็น "ข้าน้อยสติปัญญาด้อย ไม่มีหัวอกกว้างขวางเท่าคุณชายใหญ่แห่งสกุลหลี่ ที่สามารถลืมเรื่องที่ท่านหญิงจูกระทำกับฝ่าบาทอวิ๋นอ๋องที่โรงเตี๊ยมหมิงโหลวได้"
"ข้าน้อยมิได้รักท่านหญิงจูอย่างลึกซึ้งดั่งคุณชายหลี่ แม้ข่าวลือเรื่องท่านทั้งสองจะเลื่องลือไปทั่วเมืองแล้วแต่ก็ยังไม่เกรงใจใคร ยังคงทะนุถนอมนางเป็นดั่งไข่มุกอันล้ำค่าอยู่เช่นนั้น"
"อีกประการหนึ่ง ในยามนี้นางคือท่านหญิงจูแห่งจวนอวิ๋นอ๋อง คุณชายหลี่อยากเห็นข้าน้อยเกาะแกะนางอีกครั้ง แล้วต้องจบลงเช่นเดียวกับท่าน อนาคตและชื่อเสียงพังพินาศเพราะนางจนสิ้นหรือ!"