แม่นมจาง แม่นมเติ้ง และอู๋เฉวียน ต่างก็แบกผ้าห่มมาคนละมัด
ตอนแรกเหล่าบ่าวชายยังไม่กล้าลงมือจริงจัง
แต่เมื่อแม่นมทั้งสองลงมือ กลับเฉียบคมถึงเลือดทุกครั้ง
ไม่นานนักพวกบ่าวชายก็รับมือไม่ไหว
หลี่เฉาจิ้งเองก็พลาดท่าถูกตีไปหลายดอก!
เขากัดฟันแน่นด้วยความเด็ดขาด พลางตวาดด้วยความโกรธ: “รินเหล้าไม่กิน กลับกินเหล้าเถื่อน งั้นข้าจะฆ่าให้หมด!”
ว่าแล้วเขาก็เป็นคนแรกที่ชักดาบแทงตรงไปที่แม่นมจาง
ไหล่ของแม่นมจางถูกแทงทะลุ ปลายดาบเฉียดแทงทะลุผ้าห่มด้านหลังด้วย
แม่นมจางโกรธจัด ด่าออกมาด้วยความเดือดดาล: “สัตว์เดรัจฉาน!”
หากเบื้องหลังของนางคือฮูหยินผู้เฒ่าจริง ๆ เขาไม่ได้คิดจะฆ่ามารดาตัวเองงั้นหรือ!
หลี่เฉาจิ้งกลับหัวเราะเย็นชา: “กล้ามาเล่นกลต่อหน้าต่อตาข้า แกทั้งหลายยังไม่คู่ควร!”
เขารู้อยู่แล้วว่าคนพวกนี้ไม่ใช่ของจริงทั้งหมด
พูดจบเขาก็ชักดาบออกแล้วแทงตรงไปที่ผ้าห่มด้านหลังแม่นมจางอีกครั้ง
สำลีในผ้าห่มถูกฉีกขาด ปลิวว่อนไปทั่วฟ้า
หลี่เฉาจิ้งไม่ได้แปลกใจแม้แต่น้อย
เขาตะโกนสั่งด้วยเสียงอันดัง: “จงแหวกผ้าห่มที่พวกมันแบกอยู่ทั้งหมดให้ข้าดู!”
“บ่าวเลวทั้งหลาย กล้าคิดคุมตัวฮูหยินผู้เฒ่าหนีออกจากจวน หากวันนี้ฮูหยินผู้เฒ่ามีอันเป็นอะไรไปแม้แต่เส้นผม เส้นเดียว พวกเจ้าทุกคนจะถูกประหาร ณ ที่แห่งนี้!”
เหล่าบ่าวชายตะโกนรับพร้อมกัน: “ขอรับ ท่านแม่ทัพ!”
แม่นมเติ้งเห็นดังนั้นก็ด่าออกมาอย่างเดือดดาล: “หลี่เฉาจิ้ง แกไม่ใช่มนุษย์จริง ๆ ด้วย! วันนี้พวกข้าจะสู้กับแกให้ตายไปข้างหนึ่ง——”
พูดจบเหล่าแม่นมก็ไม่เกรงใจอีกต่อไป ต่างใช้วิชาที่เคยร่ำเรียนมาในอดีตต่อสู้กลับไปอย่างเต็มที่
นางชวีมองไปรอบตัวอย่างลุกลี้ลุกลนท่ามกลางฝูงชน
“หลัวเอ๋อร์อยู่ไหน? หลัวเอ๋อร์——หลัวเอ๋อร์!!”
หลี่เค่อชวานเองก็ไม่เห็นหลี่ชิงลั่วเช่นกัน
“คนของข้า ไปจับคุณหนูใหญ่ออกมาเดี๋ยวนี้!”
คนที่เฝ้าอยู่ข้างกายหลี่เค่อชวานรีบพุ่งเข้าไปในฝูงชนทันที
แต่ก็ไม่มี
ไม่มีที่ไหนเลยที่มีเงาของหลี่ชิงลั่ว
หลี่เค่อชวานเพิ่งนึกขึ้นได้ ในตอนที่วุ่นวายเมื่อครู่ เขาเห็นชัด ๆ ว่ามีคนสี่คนที่ต่างแบก ‘ท่านย่า’ อยู่บนหลัง!
ทำไมตอนนี้กลับมีเพียงสามคนอยู่ที่นี่?
อีกคนหนึ่งเล่า!?