คุณชายทั้งสองกลับมายังศาลเจ้ากวนอิม ฉู่เอ๋อร์และจุ้ยหยู่รีบเก็บกวาดซากความปั่นป่วนบนพื้น
ฉู่เอ๋อร์เอ่ยขึ้น “แหม ฝ่าบาทของพวกเรานี่ปากร้ายขึ้นเรื่อย ๆ เชียว”
“ข้ายังจำได้ว่าแต่ก่อนเขาช่างเป็นยมบาลปากร้ายตัวจริง ดูสิยามนี้ทำให้ท่านหญิงขบขันได้ถึงเพียงใด”
จุ้ยหยู่ภูมิใจเล็กน้อย “นั่นแหละ เพราะได้พบเจอคู่ที่ใช่แล้ว”
“หากฝ่าบาทได้เติบโตอย่างเด็กธรรมดาในอ้อมอกของท่านแม่กุ้งเฟย บุคลิกโหดเหี้ยมในเวลาต่อมาก็คงไม่เกิดขึ้นกระมัง”
“โดยธรรมชาติแท้จริงของฝ่าบาท ย่อมควรเป็นเช่นนี้ไม่ใช่หรือ”
ฉู่เอ๋อร์ว่า “ท่านหญิงก็เช่นกัน”
“แต่ก่อนท่านหญิงมักมีแต่ความกังวลหนักอึ้งอยู่ในใจ ไม่ค่อยร้องไห้ และไม่ค่อยยิ้มหัวเราะเลย เหมือนขาดลมหายใจของคนเป็นไปสักกลิ่น”
“เหมือนในใจมีแต่ความหมั่งยึดมั่น จะดันทุกคนในจวนที่เคยกดขีนางไปสู่หลุมพรากที่ลับแลมิดฟ้า”
“ทว่าที่ท่านหญิงทำทุกอย่างนั้น ก็เพียงเพื่อปกป้องตัวเองและผู้เป็นที่รักเท่านั้นเอง”
“บัดนี้มีฝ่าบาทเพิ่มขึ้นมาอีกคน บรรดาคนเหล่านั้นก็ได้รับบทสนองตามความชั่วที่ประพฤติ ท่านหญิงจึงร้องไห้ได้และหัวเราะลั่นได้อย่างที่เป็นอยู่”
“ทุกครั้งที่เห็นทั้งสองจูงมือกันเผชิญอุปสรรคและความยากเข็ญทั้งปวง ข้าก็รู้ทันทีว่าต่อจากนี้ท่านหญิงจะไม่ต้องอยู่ตามลำพังอีกแล้ว”
“แม้ยามนี้ท่านหญิงเก่งกาจด้วยตนเอง แต่หากไม่มีผู้ใดคุ้มครอง ข้าก็เสียใจไม่ได้จริง ๆ อยู่นั่นแหละ”
“ท่านหญิงยามนี้ก็ยังคงวุ่นวายไม่หยุดหย่อนทุกวัน ไม่เอื้อมถึงชะตากรรมและความตายเป็นของคนเหล่านั้นแต่ก่อนอีกต่อไป”
“แต่ข้ารู้สึกได้เสมอว่า นับแต่ท่านหญิงตื่นขึ้นเมื่อหนึ่งปีก่อน นางจึงได้หลุดพ้นออกจากหนองบึงแห่งการถูกแลกเปลี่ยนชาติกำเนิดในครานั้นอย่างแท้จริง”