ช่างเป็นฉินอวี้จริง ๆ!
หลี่ชิงลั่วลั่นเรียกในใจดังโคก: ไม่ดีแล้ว!
นางหันตัวพลิกกายจะรีบหนีไปเสียให้ไว
ทว่ายามที่ทุกคนประมาทและวางใจสุดขีด ฉู่เอ๋อร์กับแม่นมเติ้งที่อยู่เบื้องหลังกลับถูกสตรีรับใช้สองนางผองสูงส่ง ซึ่งมองแวบแรกก็รู้ว่าล้วนฝึกวรยุทธ์มา ใช้กระบี่แนบคอจับกุมไว้ แล้วบีบให้ก้าวเดินตามมาทีละก้าว
ฉู่เอ๋อร์แสดงสีหน้าร้อนใจ: "คุณหนู ขอให้ทรงห่างเหินพวกเราเถิด เสด็จหนีไปเถิด!"
แม่นมเติ้ง: "คุณหนู กงจูนางนี้ย่อมไม่มีเจตนาดี ขอทรงอย่าเอาใจใส่ข้าน้อยกับหลานข้าสองคน—"
สตรีรับใช้ไม่แสดงสีหน้าใด ๆ เพียงออกแรงกดกระบี่เข้าใกล้คอทั้งสองเพิ่มขึ้นเล็กน้อย
ชั่วเดียวนั้น คอของฉู่เอ๋อร์และแม่นมเติ้งก็แตกเปื่อยเลือดไหล
เพียงกระพริบตา เนคเสื้อและอกเสื้อของทั้งสองก็ถูกเลือดเปื้อนแดงชำรุด
"คุณหนูหลี่ ดาบกระบี่ไม่มีดวงตา"
"กงจูของพวกเรามิได้มีประสงค์อื่น เพียงแค่ปรารถนาจะได้พบคุณหนูสักครั้ง คุณหนูหลี่จำเป็นอะไรต้องหลบเลี่ยงไม่พบหน้า กระวนกระวายเช่นนี้?"
"กงจูของพวกเราก็มิได้มีเจตนาร้ายใด ๆ"
"คุณหนูหลี่จำเป็นอะไรต้องทำให้เรื่องเสียรูปโฉมถึงเพียงนี้?"
"หากคุณหนูหลี่ยังไม่ยอมเชื่อฟัง ก็อย่าโทษว่าข้าน้อยทั้งสองไร้ปรานี"
สตรีรับใช้สองนางพูดจบก็เปลี่ยนเป็นสีหน้าบึ้งตึงอย่างจริงจัง
ฉู่เอ๋อร์แค้นเคือง: "แค่พวกเจ้าสองคนนี่เอง กล้าข่มขู่นายท่านของเรา—"
นางกัดฟันแน่น ขึ้นใจตั้งมั่นแล้วพุ่งตัวเข้าหาคมกระบี่ทันที
หลี่ชิงลั่วกับแม่นมเติ้งเผชิญสีหน้าถอดสีพร้อมกัน: "ไม่ต้อง—!"
หลี่ชิงลั่วเหวี่ยงข้อมือ ด้ายเส้นไหมหนึ่งเส้นพันรอบใบกระบี่ของสตรีรับใช้ด้วยความเร็วเพียงกระพริบตา จากนั้นนางออกแรงทั้งหมดที่มีดึงกระชากออกจนสุดกำลัง!
เพียงเสี้ยวเนื้อเสี้ยวตัว จึงรอดพ้นจากความแน่วแน่ดุดันที่ฉู่เอ๋อร์กำลังจะพุ่งเข้าชนกระบี่ฆ่าตัวตาย
หลี่ชิงลั่วโกรธจัด: "เขลา! นางจะทำสิ่งใด!?"
"ถ้านางตาย คุณหนูข้าไล่ตามลงนรกก็จะไม่ยกโทษให้เด็ดขาด!"
ฉู่เอ๋อร์ขอบตาแดงก่ำ: "คุณหนู ข้าน้อย... ข้าน้อยเพียงไม่อยากเป็นภาระให้คุณหนูเท่านั้น"
แม่นมเติ้งส่ายศีรษะ แม้เพียงบัดนี้นางเองก็ร้อนรนใจดั่งไฟลุกเช่นกัน แต่หากถึงคราวจำเป็นจริง ๆ นางก็จะเลือกทางเดียวกันนี้