ชวีเต้าหยวนผลัดน้ำตาลงมือแทงภรรยาของตนเองจนสิ้นใจไปด้วยความโกรธกรีดกร้อง
มีเพียงเช่นนี้ เขาจึงจะยังหาความสะอาดบริสุทธิ์ของตระกูลชวีได้สักเล็กน้อย
เลือดร้อนเดือดนั้น ปลุกชวีเต้าซุนขึ้นจากภวังค์โดยสิ้นเชิง
เมื่อเห็นภาพเบื้องหน้าชัดเจน เขาไม่อาจแบกรับได้อีกต่อไป จึงตะโกนลั่นด้วยความสิ้นหวัง
"ไม่——ไม่!!!"
"พี่สะใภ้! พี่สะใภ้——"
ชวีเต้าซุนโอบกอดพี่สะใภ้ไว้แน่น ร่ำไห้โศกเศร้าสุดหัวใจ
ชวีเต้าหยวนมองน้องชายที่เปลือยเปล่าเป็นร่างเปล่า "ดังนั้น สองคนพวกเจ้ามีความสัมพันธ์ลับๆ กันมานานจริงหรือ?"
ชวีเต้าหยวนใช้ศอกเช็ดเลือดบนดาบ ถามน้องชายด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง
ชวีเต้าซุนเงยหน้ามองพี่ชายด้วยความตื่นตระหนก
เขาเห็นทุกสิ่งเบื้องหน้าชัดแจ้ง
เห็นตนเองกลายเป็นเป้าหมายการหัวเราะเยาะของทั้งเมืองจินหลิงอีกครั้ง
เห็นพี่ชายด้วยความโกรธแค้น แทงพี่สะใภ้จนถึงแก่ความตาย
เห็นตระกูลชวี…เพราะตนเอง ต้องจมดิ่งสู่ความอัปยศอนาถสุดประมาณ เสียหน้าจนหมดสิ้น
"พะ…พี่ชาย ฟังข้าพูดก่อน——"
ชวีเต้าหยวนด้วยความเกลียดชัง ฟันดาบอีกครั้ง 'วับ' เสียงหนึ่ง ตัดอวัยวะอันเป็นเครื่องบั่นทอนของชวีเต้าซุนขาดร่วง
ก้อนเนื้อนั้น 'เปาะ' เสียงหนึ่งพุ่งไปข้างหลัง ตกลงพื้น
"ไม่——!!"
"อาก!!!"
ท่านหญิงใหญ่แห่งตระกูลชวีซึ่งพยุงกันช่วยกันแต่งตัวจนเสร็จจึงออกมา เมื่อเห็นภาพนี้ก็ตะโกนลั่นสุดเสียง
แล้วตากลับขาว เสียสติล้มลงโดยสิ้นเชิง
ท่านหญิงสองแห่งตระกูลชวีตัวแข็งค้างนิ่ง
นางเหอด้วยความโศกเศร้าปนโกรธแค้น ก็พลอยคำรามเลือดเก่าออกมา
"ต้าหลาง! ต้าหลางของข้า!!"
"เจ้าทำร้ายตัวเอง ทำร้ายตระกูลชวีทั้งตระกูล!"
"ต้าหลาง!!"
ชวีเต้าหยวนเห็นสีหน้าของท่านย่า ร่างทั้งร่างก็สะดุ้งเฮือก
เขาเข้าใจแล้ว
"หรือว่า…ท่านรู้เรื่องนี้มานานแล้ว?"
"รู้ว่าสองคนนั้นทรยศต่อข้า!?"
"ท่านย่า ทำไมท่านถึงยอมปล่อยปละละเลยให้พวกเขาทำเช่นนี้!?"
"ที่ควรทำคือฆ่าคู่ชั่วทั้งสองนี้ซะตั้งแต่แรก!"
นางเหอจะไม่รู้ได้อย่างไร?
ตระกูลชวีทั้งตระกูลล้วนอยู่ในมือของนาง
ท่านหญิงใหญ่กับชวีเต้าซุนแม้จะปิดบังแนบเนียนเพียงใด กำแพงก็ย่อมมีช่องให้ลมผ่าน
หากไม่ใช่นางช่วยปกปิดแทน ความสัมพันธ์ลับของทั้งสองคงถูกคนนับไม่ถ้วนจับได้นานแสนนาน