"เขารู้ทั้งวิทยายุทธ์และวิชาหนังสือ รูปงามองอาจ ถึงแม้มิได้เป็นทายาทตระกูลกงกั๋วของเรา แต่กลับเป็นที่โปรดปรานของท่านปู่ใหญ่ ตั้งแต่น้อยก็เติบโตข้างกายท่านปู่ใหญ่"
"ทุกสิ่งทุกอย่างของเขาล้วนเป็นท่านปู่ใหญ่สั่งสอนด้วยตนเอง"
"ท่านปู่ใหญ่ใจร้อนและโหดร้ายเพียงใด แต่กลับมีใจกรุณาให้เขาเพียงผู้เดียว"
"เขาคือคนสนิทเพียงคนเดียวที่ยังเข้าใกล้ท่านปู่ใหญ่ได้ในยามนี้"
เผยซานหล่าง!
หลี่ชิงลั่วมิเคยลืมผู้นี้
ครั้งนั้นที่โรงศพ หากมิได้นางซ่อนเขาไว้ในคอกม้า เขาคงถูกซู่อ๋องจับตัวได้แล้ว
ไม่คิดว่า เขาจะเป็นความหวังที่นางจะเข้าใกล้ท่านกงกั๋วผู้เฒ่าได้
ยิ่งดีเข้าไปใหญ่ คนผู้นี้ยังติดค้างบุญคุณนางอยู่ เรื่องนี้คงสำเร็จได้จริง!
หลี่ชิงลั่วรู้สึกโล่งใจขึ้นมา
"เช่นนั้นคงต้องรบกวนหนานเจียช่วยแนะนำให้ด้วย"
เผยหนานเจียยิ้มน้อย ๆ: "มีอะไรยากเล่า? พี่ชายคนที่สามของข้า ระยะนี้มาที่จวนพักซื่อหยวนทุกสามถึงห้าวัน หากข้าจำไม่ผิด วันนี้เขาควรจะมา"
ยามบ่าย หลี่ชิงลั่วกำลังฝึกยิงธนูในลานบ้านให้เผยหนานเจียดู
ท่วงท่างดงามองอาจของนางในยามถือธนู ทำเอาพี่เผยหนานเจียแปลกใจยิ่งนัก
หลี่ชิงลั่วยิงเข้าที่ศูนย์กลางเป้า เผยหนานเจียอยู่ข้าง ๆ กระโดดโลดเต้นและปรบมือให้
"ชิงลั่ว เจ้าเก่งจริง ๆ! สมคำร่ำลือว่า ไม่ส่งเสียงก็ไม่รู้จัก แต่หากส่งเสียงเมื่อใด ต้องตะลึงทั้งโลก!"
"วิชาสามัญที่หญิงทั่วไปทำได้นั้น ใครจะทำไม่ได้เล่า? ถึงแม้เจ้าไม่ทำได้ก็ช่างมันเถิด เจ้าก็คือเจ้า สมแล้วที่เป็นถึงวีรสตรี!"