ฮองเฮาประดับแก้วประดับหยกและกิ๊บเสียบผมเต็มศิราภรณ์ แต่ยามนี้ความตกใจทำให้พระวรกายไม่เหลือราชศักดิ์ใด ๆ ทิวงคือดังกระทบกันระรัว
ทว่าคนของสือหลี่เจียนไม่ฟังคำสั่งของนางเลย ยังคงจับกุมผู้คนตามคำสั่งเดิม
"เปิ่นกงสั่งให้พวกเจ้าหยุดเสีย!"
ฮองเฮากระชากเสียงด้วยความโกรธ "หวังฉวน เจ้ากำลังจะทำอะไร ต้องการก่อกบฏหรือ!"
"เปิ่นกงคือนายกสำเร็จราชกลางหลังวัง เจ้าไม่เกรงใจเปิ่นกงถึงเพียงนี้ ไม่กลัวเปิ่นกงจะจับกุมตัวเจ้าไปพร้อมด้วยหรือ!"
หวังฉวนจึงแสร้งคารวะฮองเฮาอย่างเคารพนบนับ "ฮองเฮาพระองค์ท่าน หนูไฉก็เพียงปฏิบัติตามพระบรมราชโองการ"
"แม้พระองค์จะเป็นนายกของหลังวัง แต่หนูไฉก็ต้องเฝ้ารับใบสั่งของฝ่าบาท ด้วยฝ่าบาทคือเจ้าของแผ่นดินต้าฉู่ มิใช่หรือพระเจ้าคะ"
"ขอให้พระองค์โปรดอย่าลำบากใจให้หนูไฉเลย"
ฮองเฮา "เปิ่นกงลำบากใจเจ้า?"
"บัดนี้เจ้าจะจับคนรับใช้ในเรือนของเปิ่นกงไปเกือบทั้งหมด แล้วใครลำบากใจใครกันแน่?"
"เปิ่นกงถามเจ้า คนเหล่านี้ก่อบาปอะไรขึ้น ถึงได้มาจับกุมไปเสียทั้งหมดเช่นนี้!"
"คนในเรือนของเปิ่นกง ได้ล่วงละเมิดกฎแห่งสวรรค์หรืออย่างไร?"
"เจ้าตั้งใจจะเป็นปฏิปักษ์กับเปิ่นกงใช่หรือไม่!"
หวังฉวนเผชิญหน้ากับเปลวพระเพลิงแห่งความโกรธของฮองเฮา ก็เพียงแสร้งทำท่ากลัวสั่นเทิ้ม
มุมปากยังคงแฝงรอยยิ้มจาง ๆ ที่มองไม่ชัด
เงยหน้าขึ้นมองฮองเฮาไม่วี่แวว ตอบทีละถ้อยทีละคำว่า "ฮองเฮาพระองค์ท่าน ทรงใส่ร้ายหนูไฉเกินไปแล้ว"
"หนูไฉก็เพียงรับพระราชโองการของฝ่าบาท มากำจัดเหล่าคนรับใช้ในพระตำหนักที่ปลุกปั่นหยั่งรู้ ไม่รู้จักรับใช้พระองค์อย่างเหมาะสม หมายแต่ชักจูงพระองค์ไปในทางที่เสียเสียงเสียงาม"
"ขอให้พระองค์โปรดอย่าทำให้ความห่วงใยดีงามของฝ่าบาทต้องสูญเปล่าเลยพระเจ้าคะ"
ฮองเฮาสะดุ้งตกใจ ถอยหลังไปทีละก้าว
"เป็นฝ่า...ฝ่าบาทหรือ?"
เมื่อเป็นพระประสงค์ของจักรพรรดิแห่งต้าฉู่ นางก็ไม่อาจขัดขวางได้
ทว่านางจะยอมจำนนเช่นนี้ได้อย่างไร?
ยิ่งไปกว่านั้น จักรพรรดิต้าฉู่ไม่เคยปฏิบัติต่อนางเช่นนี้มาก่อน ยามนี้กลับทอนพระพักตร์ของฮองเฮาต่อเนื่องกันหลายครั้ง นางยังรับมันไม่ได้เสียทีเดียว