"ท่านพ่อ ท่านพ่อ?"
พานหลี่ ไม่ ช่างเป็นสิบสองเอ๋อร์ ในห้องที่มืดมิด ค่อยๆ เอ่ยเรียกออกมาทีละเสียง
หลี่ชิงลั่วหันไปมองนาง
นางเอ่ยด้วยรสขมขื่น "ข้าได้รับรู้จักกับพวกเขามานานแล้ว"
"หากแต่เมื่อเทียบหน้าคนภายนอก ก็เพียงเรียกว่าบิดามารดาบุญธรรม"
"ความลับเรื่องนี้ มีแต่พวกเราที่รู้"
หลี่ชิงลั่วพยักหน้าหนักแน่น เป็นการแสดงว่าเข้าใจแล้ว
ด้านข้าง ภรรยาตระกูลกวนเช็ดดวงตาที่บวมแดง
ทั้งสามลุกขึ้นเดินออกไปข้างนอก ลั่วฟ่านจึงยกหีบเดินเข้ามา
เผยหยวนปลุกเท่าไรก็ไม่ฟื้น
แม้แต่น้ำก็ยังป้อนไม่เข้า
ฝ่ายจวนองค์หญิง พระสวามีใหญ่ได้เข้าวังไปช่วยเชิญหมอหลวงมาแต่สองวันก่อน
หากแต่กระทั่งหมอหลวงก็ยังหมดหนทาง
"ตระกูลเผยของพวกท่านเป็นอะไรกันแน่"
"ทำไมถึงไล่รายกันมาเรื่อยๆ..."
"เอาะ พวกเราก็ไม่มีวิธีใด ท่านควรไปเชิญผู้เฉียบฉลาดกว่าเถอะ"
จับสาเหตุโรคไม่ได้ แม้ใช้ยาแรงฉุดคนกลับคืนมาด้วยกำลัง ก็เพียงมีสติอยู่ได้อีกแค่ครึ่งชั่วยาม
ครบครึ่งชั่วยาม คนผู้นั้นจะดับสูญประดั่งดั่งตะเกียงน้ำมันที่ถูกลมพัดริ้ม
จากนั้นก็ละจากโลกนี้ไปโดยสิ้นเชิง
หมอหลวงทิ้งคำเหล่านี้ไว้ก็จากไป
เรื่องนี้ทำให้ภรรยาตระกูลกวนตกใจสุดหัวใจ จิตใจหวั่นไหวไม่อาจตัดสินใจใดได้ สิบสองเอ๋อร์จึงเขียนจดหมายส่งไปถึงหลี่ชิงลั่วโดยด่วน
นางเองก็ได้ยินมาจากตระกูลเผยว่าตระกูลหลี่มีหมอเทวดา บางทีอาจมีวิธี
หลี่ชิงลั่วแม้ไม่อยู่ในเมือง แต่ก็รีบรุดพาคนมาถึงอย่างรวดเร็ว
บัดนี้ทั้งตำหนักเงียบงันดั่งเมืองตาย แม้บ่าวไพร่ก็ไม่กล้าส่งเสียงดังเกินไป
"หลัวเอ๋อร์ พวกเขาบอกว่าตระกูลเผยของเราต้องคำสาป"
"หาเป็นความจริงหรือ?"
"เหล่าลุงฝ่ายบิดาก็จากไปทีละคน"
"ยังมีลูกพี่ลูกน้องอีกสองคน..."
"ต่างก็เหมือนท่านพ่อ เจ็บป่วยลงทันทีทันใด รักษาเท่าไรก็ไม่รอด"
"หรือคราวท่านพ่อของข้าถึงตามมาแล้วกระมัง?"
ภรรยาตระกูลกวนนึกถึงเส้นสีเขียวครามบนข้อมือสามี ใบหน้าซีดเผือด
"หรือคือเส้น... เส้นนั้น?"
หลี่ชิงลั่วแม้รู้เรื่องภายใน แต่ไม่อาจเล่าให้ชัดเจนนักได้
นางยกมือเช็ดคราบน้ำตาบนใบหน้าสิบสองเอ๋อร์
"เจ้าอย่าเพิ่งวิตก ให้คุณตาลั่วของข้าตรวจดูก่อน เห็นว่าจะมีวิธีหรือไม่"
สิบสองเอ๋อร์กล่าว "ข้าเพิ่งฝังศพมาได้แค่นี้เอง"