หลี่ชิงลั่ว ก็เพียงครุ่นคิด
เช่นนี้แล้ว สิ่งที่ควรกังวลยิ่งกว่า มิใช่พวกฆาตกรโหดเหล่านั้นหรือ?
ทั้งแผ่นดินต้าฉู่ไม่มีผู้ใดรู้ ว่าสิ่งที่พวกเขาขังคุกไว้อยู่นั้น คือจ้าวยมราชผู้สังหารเทพแห่งต้าเหลียง
เผชิญกับคำเตือนที่เต็มใจดีของจางถิงจิ่ว หลี่ชิงลั่วพยักหน้าเพื่อแสดงความขอบคุณ
แต่ครู่นี้ชายผู้นั้นชัดเจนว่าปากระวังใจ เอ่ยจะกล่าวเรื่องของตวนหรงฉือ แล้วกลับมิได้กล่าวให้ชัดเจน
เห็นได้ชัดว่าคงมีเหตุการณ์ใดเกิดขึ้น
หลี่ชิงลั่วก้าวรุดเข้าสู่ความมืดมิด
รอบด้านสูญสิ้นแสงสว่าง
นางได้ยินเสียงหายใจหนักอึ้งดังแทรกมาจากรอบข้าง
ฉู่เอ๋อร์ก้าวตามนางแนบแน่น
หลี่ชิงลั่วคว้ามือของอีกฝ่ายไว้ อยากให้อีกฝ่ายวางใจไม่ต้องตกใจนัก
แต่ก็ยังรู้สึกได้ว่ามือของฉู่เอ๋อร์สั่นระริกมิหยุด
หลี่ชิงลั่วเรียกออกไปหนึ่งเสียง “อู่หลาง?”
เสียง ‘ซัด—’ หนึ่งครา
เสียงโซ่ตรวนอันหนักอึ้งพร้อมเสียง ‘โครม’ สนั่น จากด้านขวาที่ใกล้ที่สุดมีผู้หนึ่งยื่นมือทะลุขอบประตูคุกออกมา
“เป็นกลิ่นหอมหญิงสาวจากที่ใด?”
“ปล่อยให้ข้าชมหน่อย!”
“ด้วยกลิ่นหอมเช่นนี้ ต้องเป็นสาวงามพันปีแน่ ฮ่าๆๆ……”
“หากเป็นนางงามชั้นเลิศ เอากระดูกของนางมาสลักเสลา แล้วค่อย ๆ ล้างทำความสะอาดตากให้แห้งทีละท่อน จะได้เป็นโครงกระดูกงดงามหนึ่งชุด”
“อ๊า! เห็นภาพเพียงเท่านี้ ข้าก็แทบคลั่งแล้ว”
“เร็ว! เร็วปล่อยให้ข้าชมสักหน่อย สาวงามเอ๊ย—”
หลี่ชิงลั่วเป่าไฟในไม้จุดธูปให้ลุกสว่าง
แล้วก้มยื่นหน้าเข้าไป
“เห็นชัดแล้วหรือยัง?”
นางเล็งไฟไม้จุดธูปเข้าที่ใบหน้าซีดขาวของตนเอง แหงนตาโต แลบลิ้น