แม่นมเติ้งเดินเข้ามาพูดว่า "เด็กหนู โชคดีที่ท่านถามท่านหมอหลวงลั่วขอสิ่งนี้ไว้ มิเช่นนั้นวันนี้คงคิดไม่ถึงว่าหลี่เค่อชวานผู้โหดเหี้ยมจะคิดทำลายท่านถึงเพียงนี้!"
หลี่ชิงลั่วกล่าว "ข้ารู้ดีว่าเขาต่ำช้าสารเลวเพียงใด จึงตั้งการ์ดกันเขาไว้แต่เนิ่นแล้ว"
แต่ก็โชคดีที่ท่านหมอหลวงลั่วเป็นคนใจกว้าง
รู้ว่านางต้องการของต่ำทรามเช่นนี้ ก็เพียงแต่สั่งให้ใช้อย่างระมัดระวัง มิได้ถามไถ่สิ่งใดก็มอบให้นางแล้ว
ท่านหมอหลวงลั่วเลือกที่จะเชื่อท่านย่า ดังนั้นจึงมีความไว้วางใจต่อนางเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งส่วน
หลี่ชิงลั่วมองดูควันธูปที่ลุกไหม้ รีบสวมหน้ากากพร้อมกับแม่นมเติ้งและคนอื่น ๆ แล้วรวดเร็วหลบออกไปทางประตูเล็กด้านหลัง แล้วปิดประตูนั้นตายสนิททันที
"เด็กหนู" หลังจากออกมา จื่อจิ้นสีหน้าเคร่งเครียดมองหลี่ชิงลั่ว แล้วพูดตามตรง "เด็กหนู บ่าวเกรงว่าจะทำให้เรื่องของท่านพัง บ่าว ขอท่านลงโทษบ่าวเถิด!"
จื่อจิ้นนัยน์ตาแดงก่ำคุกเข่าลง
หลี่ชิงลั่วยังไม่ทันได้ถามว่าเกิดอะไรขึ้น ด้านหน้าก็ได้ยินเสียงของชวีเต้าซุนเลือนลาง "ข้างในเป็นน้องสาวจริงหรือ?"
"พี่ชาย ข้า เข้าข้างในได้จริงหรือ?"
"แต่นี่ มันไม่ดีไม่ใช่หรือ?"
"อีกไม่นานข้ากับน้องสาวก็จะหมั้นหมาย ข้า ไม่รีบร้อนในเวลานี้... เช่นนี้กลับจะทำให้ชื่อเสียงของน้องสาวหมองมัว"
"ยังไงก็รอให้ข้ากับน้องสาวแต่งงานกันก่อน..."
หลี่เค่อชวานตวาดด้วยความโกรธ "โง่เขลา! เจ้าคิดว่านางจะยอมแต่งงานกับเจ้าจริงหรือ?"
"ซุนเก๋อร์ เจ้าดูตัวเองสิ ถึงแม้การเล่าเรียนจะดีจริง แต่ทั่วเมืองจินหลิง นอกเหนือจากตระกูลชวีของเจ้า นอกเหนือจากแม่ข้า ใครจะมองเจ้าเป็นสามี?"
เสียงของชวีเต้าซุนหายไปทันที
หลี่เค่อชวาน "พูดตามตรงกับเจ้า ตอนนี้ท่านย่าและนางหลี่ชิงลั่วไม่ได้อยู่บ้าน เราจึงสามารถกำหนดการแต่งงานนี้แทนนางได้ เมื่อนางรู้เอง จะต้องไม่ยอมอย่างแน่นอน!"
"เจ้าไม่ฉวยโอกาสวันนี้ ลงมือทำให้นางเป็นของเจ้าเสียก่อน เมื่อเสร็จสิ้น ท่านย่าและนางก็ทำได้เพียงยอมรับชะตากรรม"