หลี่ชิงลั่วเงยหน้ามองขึ้นไปยังเบื้องบนของจวนแม่ทัพ
ควันดำหนาทึบพลุ่งขึ้นจากเรือนหลังใน แสงเพลิงเจิดจ้าส่องสว่างไปทั่วท้องฟ้า
หลี่ชิงจู ท้ายที่สุดเจ้าก็ทนไม่ไหว ต้องลงมือเช่นนี้
หลี่เค่อชวานสีหน้าเปลี่ยนไปเป็นอย่างมาก ส่งเสียงร้องอย่างเจ็บปวดทรมานเสียงดัง "จูเอ๋อร์—"
แล้วก็วิ่งพรวดพราดเข้าไปในประตูอย่างคนบ้าคลั่ง
นางชวีรู้สึกดวงตามืดมัวไปชั่วขณะ สาวใช้ด้านหลังลังเลอยู่ครู่หนึ่งจึงเข้ามาพยุงนางไว้ และหันมามองหลี่ชิงลั่วอยู่หลายครั้ง
หลี่ชิงลั่วยืนอยู่กับที่ อย่างสงบเสงี่ยม หลับตาลงนิ่ง ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย
ชาติที่แล้ว นางเป็นห่วงเป็นใย รีบเข้าไปพยุงนางชวีทันที
แต่นางชวีกลับผลักนางออกอย่างรังเกียจเดียดฉันท์
คิดว่านางในตอนนั้นคงคิดในใจแล้วว่า การที่หลี่ชิงจูจุดไฟเผาตัวเอง ต้องเกี่ยวข้องกับการกลับมาของนางหลี่ชิงลั่วอย่างแน่นอน
ชาตินี้ หลี่ชิงลั่วย่อมไม่ทำเรื่องน่าอับอายเช่นนั้นอีก
ตอนนี้นางชวีทั้งเจ็บทั้งร้อนใจ เพียงแค่มองหลี่ชิงลั่วอย่างซับซ้อนลึกซึ้ง แล้วก็รีบร้องไห้คร่ำครวญเข้าไปในจวน
"จูเอ๋อร์ เจ้าอย่าทำให้แม่ตกใจเลย—"
หลี่เฉาจิ้งสีหน้าเคร่งเครียดเป็นอย่างมาก หลี่ชิงลั่วเห็นมือของเขาที่กำแน่นกำลังสั่นเทาเล็กน้อย
เขาหันไปตวาดเหล่าบ่าวไพร่ที่ยังยืนนิ่งอยู่ "ยังยืนทำอะไรกันอยู่อีก!? รีบไปดับไฟเดี๋ยวนี้นะ! หากจูเอ๋อร์เป็นอันใดขึ้นมา ข้าจะเอาเรื่องพวกเจ้า!"
พูดจบ เขาก็ไม่สนใจว่าฮูหยินผู้เฒ่าเผยยังอยู่ หรือแม้แต่หลี่ชิงลั่วลูกสาวแท้ๆ เพิ่งกลับมาถึงบ้าน ก็ทิ้งไว้ข้างหลังอย่างสนิทใจ รีบร้อนเข้าไปในจวนอย่างเร่งด่วน