“คุณหนู ได้โปรด มีเรื่องไม่สำเร็จรูปแล้ว! จิ่งชวนนั้น...ฆ่าตัวตายเสียแล้ว”
หลี่ชิงลั่วได้ยินถ้อยคำนั้น ฝีเท้าก็สะดุดหยุดลงทันที ดวงตาทั้งสองเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง
“เกิดเรื่องอันใดขึ้น”
ว่าจบก็รีบรุดเท้าวิ่งมุ่งหน้าไปยังเสวียจู๋หยวนทันใด
หัวใจของนางแทบกระเด็นออกพ้นอก ณ ยามนี้สมองมีเพียงคำถามเดียว หาใช่ว่าหลี่จิ่งชวนจะรู้ความลับที่นางวางกลอุบายต่อมารดาของเขาหรือ
แม่นมเจิ้งเร่งเอ่ยว่า “คุณหนูอย่าเพิ่งอาวรณ์ใจ”
“โชคยังดีที่ผู้รับใช้พบได้ทัน จึงช่วยจิ่งชวนเอาไว้ได้ทันการ”
“หากแต่ยังไม่ฟื้นคืนสตินับแต่นั้น”
หลี่ชิงลั่วจึงชะลอฝีเท้าลง
นางหันกลับมาพยุงแม่นมเจิ้งเอาไว้ ถอนหายใจหนัก ใบหน้าก็ไม่อาจสดใสเช่นเคย
ตอนนี้นางจึงรู้ตัวว่า ลึก ๆ ในใจนางหวาดกลัวยิ่งนัก
ความรู้สึกของหลี่ชิงลั่วที่มีต่อพี่ชายต่างมารดาผู้นี้ ย่อมสลับซับซ้อนนัก
คราที่ได้พบเจอกันหลายครา นางก็มีอัธยาศัยดีต่อเขาเสมอมา
เมื่อภายหลังยืนยันได้ว่าเขาคือพี่ชายร่วมบิดาของนาง และได้ทราบถึงชาติกำเนิดอันเปี่ยมทุกข์ของเขาแล้ว หลี่ชิงลั่วก็ไม่อาจไม่สงสารเขาขึ้นมาโดยพลัน
ทั้งนางและเขาล้วนเป็นเหยื่อของคฤหาสน์ที่เปี่ยมด้วยสกปรกโสมมและความมืดมนทั้งนั้น หากมิใช่ว่าตัวหลี่จิ่งชวนยังพัวพันกับสำนักบัวขาว นางคงไม่รังเกียจที่จะรับรู้กันเป็นพี่น้อง
กระทั่ง...เมื่อรู้ว่าเจิ้งหลิงโจวและเจิ้งหว่านซิ่วตั้งใจเอาชีวิตของนางเป็นเดิมพัน เพื่อแลกกับการให้หลี่จิ่งชวนมีชีวิตรอด
กำแพงสูงในจิตใจของหลี่ชิงลั่วจึงถูกสร้างขึ้นอีกครา
พี่ชายหรือ?
นางเริ่มหัวเราะเยาะตัวเองในใจ ที่แท้นางไม่อาจมีคุณไว้เช่นนี้
ดังเช่นที่นางก็ไม่อาจมีบิดามารดาเช่นกัน นางสละสิ่งเหล่านี้ทิ้งไปนานแล้ว
แม้แต่ในจิตใจ นางยังหวังให้หลี่จิ่งชวนตายจริงจะได้ราบคาบ
เช่นนั้นนางจึงจะได้จัดการเจิ้งหว่านซิ่วทั้งสองพี่น้องอย่างสะอาดสิ้น
หากแต่วินาทีนี้ นางกลับไม่หวังให้เรื่องเช่นนั้นเกิดขึ้น
“แม่นม ไปกันเถิด”
หลี่ชิงลั่วเดินทางมาถึงเสวียจู๋หยวน
ท่านหมอหลวงลั่วและฮูหยินผู้เฒ่าเผยยืนคุยกันอยู่ข้างใน
เมื่อเห็นหลี่ชิงลั่วก้าวเข้ามา ฮูหยินผู้เฒ่าเผยก็ร้องเรียก “หลัวเอ๋อร์ มาทางนี้ ท่านย่ามีถามไถ่สิ่งใดกับเจ้า”