ทั้งสองจำต้องรีบคุกเข่าลง พร้อมกับเงยหน้าขึ้นเพียงครึ่งหนึ่ง
“คารวะอวิ๋นอ๋องเพคะ”
“ทูลอ๋อง ข้าหนูเป็นคุณหนูสิบสองแห่งจวนกั๋วกงเผย เผยหนานเจียเพคะ”
“ทูลอ๋อง ข้าหนูเป็นคุณหนูรองแห่งจวนแม่ทัพถนนตงอิน หลี่ชิงลั่วเพคะ”
ได้ยินชื่อหลี่ชิงลั่ว อวิ๋นอ๋องก็เปล่งเสียง “โอ้?” ออกมา
“เจ้าก็คือหลี่ชิงลั่วนั่นหรือ?”
เขาจ้องมองหลี่ชิงลั่วตรง ๆ อยู่นาน จนหลี่ชิงลั่วขนลุกชันไปทั้งตัว ถึงได้จากไป
เผยหนานเจียประคองหลี่ชิงลั่วไว้ “เจ้าสบายดีหรือไม่?”
นางคิดว่า หลี่ชิงลั่วเป็นเพราะได้พบผู้มีเกียรติสูงศักดิ์เช่นนี้เป็นครั้งแรก สีหน้าจึงผิดปกติ
หลี่ชิงลั่ว: “ข้าไม่เป็นไร หนานเจีย ข้าอยากไปห้องน้ำ เจ้ากลับไปก่อนเถิด”
พูดจบหลี่ชิงลั่วก็ไม่รอให้เผยหนานเจียตอบสนอง พานางฉู่เอ๋อร์รีบจากไปอย่างรวดเร็ว
ถึงห้องน้ำ หลี่ชิงลั่วก็พบแม่นมเติ้งที่รออยู่ก่อนแล้ว
แม่นมเติ้งเห็นนางก็ยิ้มกว้าง แล้วเดินเข้ามาใกล้ “คุณหนู”
หลี่ชิงลั่ว: “เป็นอย่างไรบ้าง?”
แม่นมเติ้ง: “สิ่งที่ท่านสั่ง บ่าวจัดการเรียบร้อยแล้วเพคะ”
แม้ในห้องน้ำจะไม่มีผู้ใด แต่หลี่ชิงลั่วหลังล้างมือแล้ว ก็ยังเดินออกมา
แม่นมเติ้งและฉู่เอ๋อร์เดินตามซ้ายขวา แม่นมเติ้งยังคงกระซิบต่อ “บ่าวปล่อยข่าวลือไป แล้วก็จัดการให้แม่นางหลิวจินจือแทรกตัวเข้าไปในคณะพ่อค้าที่ส่งของโดยไม่ให้ผู้ใดรู้ เมื่อนางเข้ามาแล้วก็ไม่เหลือใครดูแลนางแล้วเพคะ”