หลี่ชิงลั่วสัมผัสได้ว่าเขามีอะไรผิดปกติ จึงรีบถือใบหน้าของตวนหรงฉือไว้ด้วยสองมือ ทั้งใจเต็มเปี่ยมด้วยความเป็นห่วง
ตวนหรงฉือไม่อาจระงับใจ ซบแก้มลูบไล้ฝ่ามือนาง “ก็เพียงคิดถึงเจ้าเท่านั้น”
“หลัวเอ๋อร์ อย่าจากข้าไปอีกเลย ได้หรือไม่”
เขาอยากโอบกอดนางแน่นแฟ้น แต่นึกถึงทารกน้อยในครรภ์ของนาง จึงทำได้เพียงกอดนางอย่างระมัดระวัง
ใบหน้าหลี่ชิงลั่วแดงระเรื่อ
“ทำไมเจ้ายิ่งดูเหมือนเด็กเล็กยิ่งขึ้นทุกวันเล่า”
“อาฉือ แล้วแท้จริงไม่มีเรื่องใดอื่นบังเกิดขึ้นจริงหรือ”
ในใจนางแม้กระทั่งรู้สึกไม่แน่ใจ “หรือว่าในส่วนหลังของเจ้ามีสตรีผู้อื่นเข้ามาแล้ว”
“อาฉือ หรือมีผู้ใดยื่นอนุภรรยาให้เจ้า”
“ถ้าเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นจริง ข้าจะไม่ปล่อยเจ้าไปง่าย ๆ!”
ผ่านเรื่องราวกับอาจารย์มาครั้งหนึ่ง หลี่ชิงลั่วยิ่งเข้าใจความหมายของคำว่า ‘หวงแหน’
หวงแหนผู้อยู่เบื้องหน้า
หวงแหนความรักแท้ที่ผู้อื่นปรารถนาก็มิอาจได้มา
หวงแหนผู้ที่มีใจจริงต่อเรา
นางมิได้กังวลว่าตวนหรงฉือจะเปลี่ยนใจ
เพียงแต่เรื่องเล่าในหนังสือนิทานก็ฟังมาไม่น้อย เรื่องผู้ที่ใช้ความดีความชอบแลกความโปรดปราน แล้วก็เพียงขอส่งบุตรสาวของตนเข้าเรือนหลังของนายท่าน ยังน้อยอีกหรือ
บัดนี้ตวนหรงฉือกำลังรุ่งเรืองถึงขีดสุด คงมีแม่ทัพผู้กล้าภายใต้สังกัตนับไม่ถ้วนที่เริ่มคิดการณ์ในใจแล้วสิน่า
ตวนหรงฉือขำปนขัน
“คิดไกลไปถึงไหน”
“ผู้ใดกล้า ข้าจะฟันเสียสิ้น!”
นิ้วของเขาเคาะเบา ๆ ที่หน้าผากหลี่ชิงลั่ว น้ำเสียงเอ็นจริง
“หลัวเอ๋อร์ ตวนหรงฉือข้าตลอดชีวิตนี้จะไม่เป็นชายผู้ทรยศหักใจเด็ดขาด”
“หากวันใดข้าทำสิ่งเช่นนี้ขึ้นมา ต้องเป็นเพราะร่างของข้าถูกผู้อื่นชิงไปครอง มิใช่ตัวข้าแน่แท้”
“ยามนั้นเจ้าจักฆ่าข้าเสียก็ได้”
หลี่ชิงลั่วหัวเราะเสียงดัง “ป๊อด”
“เจ้านี่เข้มแข็งกับตัวเองเหลือเกิน”
“ข้าย่อมเชื่อเจ้าอยู่แล้ว หากแต่คืนนี้เจ้าดูตึงเครียดเช่นนี้ตลอด ข้าจึงคิดไปเองเรื่อยเปื่อย”
ตวนหรงฉือ “ก็เพราะทุกคืนข้าฝันถึงเจ้านั่นเอง”
“คืนนี้เจ้ากลับมา ข้ายังคิดว่าทั้งหมดนี้เป็นเพียงความฝันหนึ่งเท่านั้น”
“หลัวเอ๋อร์ สัญญากับข้าเถิด”
“ต่อจากนี้เรื่องใด ๆ ก็ไม่สำคัญยิ่งกว่าตัวเจ้า รวมถึงข้าด้วย”