ฮูหยินผู้เฒ่าเผยมองไปยังกระถางเถ้ากระดูกในอ้อมกอดของหลี่ชิงลั่ว ใบหน้าเต็มไปด้วยความเสียดาย
"เด็กโง่เอ๊ย คราวหน้าจะคารวะอาจารย์ก็จงเลือกคนที่มีอายุยืนสักหน่อย เหตุไฉนประมุขลัทธิบู๊เยว่ถึงได้จากไปอย่างรวดเร็ว บัดนี้ยังมาอีกคน"
"แล้วอันนี้เป็นอาจารย์องค์ใดที่หลัวเอ๋อร์คารวะระหว่างทาง?"
เมื่อเห็นท่านย่าและลั่วฟ่านเดินเข้ามา หลี่ชิงลั่วรีบคำนับทันที "ท่านย่า ปู่"
นางแดงก่ำทั้งดวงตา ต้องบอกความจริงออกมา "หลัวเอ๋อร์ไปแคว้นตะวันตก...ไม่อาจช่วยชีวิตอาจารย์กลับมาได้"
"เป็นเพราะหลัวเอ๋อร์ไร้ความสามารถ ทำให้ความไว้วางใจและความหวังของสองท่านเฒ่าตกไปโดยปริยาย"
"ขอท่านย่าและปู่โปรดระงับความโศกด้วยเถิด"
ทั้งฮูหยินผู้เฒ่าเผยและลั่วฟ่านต่างไม่อาจเชื่อเรื่องนี้ได้
ลั่วฟ่านแม้ยังยิ้มออกมา "หลัวเอ๋อร์ อย่าพูดเล่นสิ"
"เรื่องนี้ไม่ขำเลยสักนิด"
"อีแก่น่าเกลียดนั่นตลอดมาเป็นคนรื่นรมย์และตัดสินใจเด็ดขาด ยิ่งวรยุทธ์สูงเหลือล้ำ แม้แต่ฝ่าบาทด้วยวรยุทธ์เช่นนี้ยังเอาชนะกันได้เพียงเสมอกัน ใต้หล้านี้จะมีผู้ใดบุกบั่นทำร้ายเขาได้ง่าย ๆ หรือ?"
"เขาอายุน้อยกว่าข้ากับท่านย่าของเจ้าอีกหลายปี จะตายได้อย่างไร?"
ฮูหยินผู้เฒ่าเผย "ใช่แล้วหลัวเอ๋อร์ หรืออาจารย์เจ้าจะแอบซ่อนตัวอยู่ ร่วมกับเจ้าจัดฉากหลอกข่มขู่ข้ากับลั่วฟ่านสองคนแก่ ๆ กันแน่?"
"หนานกงตี ทำตัวเป็นผีเป็นปีศาจอย่างนี้มันก็ไม่มีความหมายอันใดอีกแล้ว!"
"เจ้าหรือจะโกรธขุ่นเคืองที่ข้ากับลั่วฟ่านมีการสมรสแล้วมิได้บอกกล่าวเจ้า?"
"พวกเราเชิญเจ้ามาดื่มสุรา จะดื่มนานเท่าไรก็ตามใจ จะดื่มกี่ภาชนะก็ตามใจ ดื่มจนมืดฟ้ามัวดินก็ไม่มีผู้ใดว่ากล่าว เจ้าออกมาเดี๋ยวนี้เลย!"
ลั่วฟ่านค้ำประคองฮูหยินผู้เฒ่าเผยเดินหาทุกแห่งหน "ใช่แล้วอีแก่น่าเกลียด เจ้าออกมาเดี๋ยวนี้เลย!"
"สามคนพวกเรายังไม่ได้ดื่มสุราด้วยกันอย่างใจถึง ยังต้องเล่นหมากด้วยกัน ดื่มสุราร่วมกัน มองเจ้าร่ายดาบ...อีแก่น่าเกลียด ออกมาสิ!"
คนเฒ่าคนแก่ทั้งสองประคองมือกันร้องเรียกจนดวงตาแดงก่ำ
กระทั่งฝีเท้าของฮูหยินผู้เฒ่าเผยก็เริ่มลอย แทบจะยืนไม่อยู่
หลี่ชิงลั่วอยากเข้าไปประคองท่านย่า แต่ถูกตวนหรงฉือกำยึดไว้ข้างกายแน่นหนา