นางชวีพุ่งตัวไปข้างหน้า หวังจะดึงหลี่ชิงลั่วกลับมา
แต่เมื่อคนของสำนักบัวขาวกดตัวนางไว้แน่น นางทำได้เพียงอ้าปากรับแต่เถ้าธุลี
ดวงตาของนางชวีแทบจะถลนออกมา นางทำได้เพียงส่งเสียงเรียกด้วยความสิ้นหวังซ้ำๆ ว่า “หลัวเอ๋อร์——หลัวเอ๋อร์——”
ลูกธนูจากฟากฟ้าพุ่งทะยานเข้ามา
ทหารและองครักษ์นับไม่ถ้วน ฝ่ายต่างๆ มากมายในยามนี้ไม่รู้ว่ามาจากที่ใด ต่างเข้าปะทะกันเป็นจ้าละหวอง
ตัวนางชวีเองก็เปื้อนเลือด แต่พอได้อิสระ นางก็เพียงรีบคลานไปยังขอบผา
นางมองดูเหวลึกอันไร้ก้นบึ้ง หัวใจก็จมดิ่งลงสู่ขุมนรกอย่างสิ้นเชิง
ไม่!!
“ฝ่าบาท! ฮือๆๆ……จูเอ๋อร์กลัวจะตายอยู่แล้ว พระองค์เสด็จมาแล้วในที่สุด……ฮือๆๆ……”
หลี่ชิงจูได้รับการช่วยเหลือไว้
นางชวีเงยหน้าขึ้นมองนางทันที
เมื่อเห็นหลี่ชิงจูกอดกับบุรุษแปลกหน้าอยู่ด้วยกัน นางชวีเต็มไปด้วยความตกตะลึง
จากนั้นก็มีองครักษ์คนหนึ่งเข้ามาเรียกบุรุษผู้นั้นว่า “ฝ่าบาทอวิ๋นอ๋อง พระองค์เสด็จมาที่นี่ได้อย่างไรหรือ?”
อวิ๋นอ๋อง!!
อวิ๋นอ๋อง?
จิตวิญญาณของนางชวีสั่นสะเทือน นางจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าอวิ๋นอ๋องผู้นี้คือใคร!!?
เขาก็คือผู้ที่เคยทำให้ชวานเอ๋อร์ถูกตัดขาข้างหนึ่งทั้งเป็นอย่างนั้นหรือ!?
นางชวีราวกับเข้าใจอะไรหลายอย่างในทันที นางหันไปทางหลี่ชิงจูอีกครั้ง อ้าปากแต่กลับพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว
หลี่ชิงจูก็เพิ่งนึกได้ว่านางชวียังคงมองดูตนเองอยู่!
นางรีบผละจากอ้อมแขนของอวิ๋นอ๋องทันที แต่สายตากลับหลบเลี่ยง ไม่กล้าเข้าไปหานางชวี แม้แต่ค่อยๆ หลบไปซ่อนอยู่ด้านหลังอวิ๋นอ๋อง