ฉู่เอ๋อร์กับแม่นมเจิ้งตามระย้าขึ้นไปสังหารศัตรูทันใดกัน
หนานกงตีปกป้องอยู่แนวหลังสุด ไขว่หลังมองดูศิษย์รักที่ฝึกวิชามาทั้งปีนี้
เจ้านายบ่าวทั้งสามนางต่างมีถุงหอมกันพิษ ดังนั้นแมลงปีศาจธรรมดาที่มุ่งเข้าปอดพวกนางจึงไม่มีวันเข้าใกล้ตัวหลี่ชิงลั่วได้
บรรดา "ฆ่า" เหล่านั้นจึงทำได้เพียงยืนอยู่ข้างหลังรอคอยอย่างกระวนกระวาย
เหตุเพราะพิษอาคมเหล่านั้นเมื่อเข้าเนื้อต้องตัวแล้ว พวกเขาไม่เพียงจะช่วยเหลือไม่ได้ กลับจะเป็นภาระของหลี่ชิงลั่วเสียอีก
ด้วยเหตุนี้ หลี่ชิงลั่วจึงสั่งให้ทุกคนถอยไปอยู่ท้ายสุด
แต่ไม่ช้า พวกเขาต่างต้องตกตะลึงเบิกตากว้างกันทีละคน
นั่นคือ...คุณหนูผู้เป็นนายของพวกเขาหรือ?
ห่างหายกันไปแค่ปีเดียว ฝีมือการต่อสู้ของนางกลับเปลี่ยนแปลงไปราวกับเนื้อแท้สร้างใหม่!
แต่ก่อนเพียงรับมือคนธรรมดาสักสองสามคนก็ลำบาก แต่บัดนี้กลับสู้กับพวกลัทธิอู่เยว่อย่างสบายมือ ยังสามารถได้เปรียบเจ้าของสำนักอีกต่างหาก!
อีกฝ่ายนั่นมีกันถึงสิบกว่าคน!
ก็เพราะลัทธิอู่เยว่ปกติเอาใจใส่วิชาศาสตร์อาคมมากกว่า วิชาต่อสู้แท้จริงจึงอ่อนด้อยกว่า
แต่ความก้าวหน้าก้าวกระโดดของคุณหนูก็ยังทำให้บรรดา "ฆ่า" ต่างดีใจเหนือคาดคิด
มองไปทางหนานกงตี ท่านไขว่หลังยิ้มพร้อมพยักหน้าเป็นจังหวะ
"หลัวเอ๋อร์มีอัธยาศัยเป็นทุนเดิมในวิชาต่อสู้จริง"
"น่าเสียดาย หากได้เริ่มฝึกตั้งแต่ยังเยาว์ บางทีอาจได้เป็นสตรีสูงสุดแห่งใต้หล้าก็เป็นได้"
"แม้บัดนี้เริ่มเรียนจะฝืดเคืองสักหน่อย แต่นางอาทรยากและอดทน ทั้งปีนี้มิได้พักผ่อนแม้แต่วันเดียว"
"บัดนี้ ก็ถือได้ว่าภาชนะใหญ่สำเร็จช้าย่อมสำเร็จยิ่งใหญ่"
"หากหมั่นเพียรต่อไปอย่างนี้ เมื่อปะทะกับศิษย์พี่ศิษย์น้องของนาง ก็คงไม่แพ้เกินกว่าจะทานไหว"