ไม่คิดว่า ฮูหยินผู้เฒ่าเผยจะพยักหน้ารับเสียอย่างง่ายดาย
"เพิ่งจะไปตอนยามเย็นสามเค่องั้นหรือ? อย่างนั้นคืนนี้ไม่กลับเข้าเมืองไม่ไหวแล้วสินะ?"
"เจิ้งเอ๋ย เจ้ารีบส่งคนไปบอกที่คฤหาสน์นอกเมืองของเรา ให้หลัวเอ๋อร์พักแรมที่นั่นคืนนี้ จัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย หากผู้ใดกล้าละเลยปล่อยให้คุณหนูต้องลำบากใจ จะลงโทษอย่างหนักทั้งหมด!"
แม่นมเจิ้งรีบรับคำ
แต่ฮูหยินผู้เฒ่าเผยยังสั่งการไม่จบ หันไปทางหลี่ชิงลั่วพูดต่อว่า "คราวนี้พาคนไปเพิ่มอีกหน่อย ถึงแม้จะเป็นซู่อ๋องก็ตาม แต่ก็ต้องระวังความปลอดภัยระหว่างเดินทาง ยายจะจัดคนไว้ให้เจ้าเพิ่ม เจ้าใช้ได้ตามสบายเลย"
หลี่ชิงลั่วดีใจ กอดแขนฮูหยินผู้เฒ่าเผยออดอ้อน "ขอบคุณท่านย่า รู้อยู่แล้วว่าท่านย่าเป็นยายที่ดีที่สุดในโลก"
รอจนหลี่ชิงลั่วจากไปแล้ว แม่นมจางก็เดินเข้ามาถามว่า "ฮูหยินผู้เฒ่า บัดนี้ท่านไม่ห้ามปรามคุณหนูให้คบหากับซู่อ๋องแล้วหรือ? ยังจะให้พักค้างคืนข้างนอกอีก อย่างนี้... ไม่ดีกระมัง?"
ฮูหยินผู้เฒ่าเผย: "ต่อให้ข้าไปขวางนาง นางก็ไม่ไปหรอกหรือ?"
"ข้าไม่รู้จักนิสัยนางหรือไร? ขวางไม่ได้ สู้ปล่อยให้ไปอย่างเปิดเผยเสียยังดีกว่า"
"อีกอย่างนางยังยอมมาบอกข้า แล้วข้าจะมีเหตุผลอันใดไปห้ามนางอีก?"
"พาคนไปมากหน่อย ก็ยังดีกว่าแอบพาคนไปแค่สองคนอย่างลับ ๆ เสียอีก"
"แถมหลัวเอ๋อร์ก็เข้าไปพัวพันกับสกุลเผยเสียแล้ว ข้ากลัวว่า ต่อให้นางจะหลบ ก็คงหลบไม่พ้น"
"ก็ต้องโทษข้า ครั้งแรกถ้าไม่ใช่ข้าให้ไปคบค้าสมาคมกับสกุลเผย อยากให้ไปกินข้าวกับพี่ชายอีกสักมื้อเพื่อสาใจข้าที่คิดถึงญาติพี่น้อง นางก็คงไม่ได้ไปยุ่งเกี่ยวกับสกุลเผย..."
แม่นมจางปลอบว่า "ฮูหยินผู้เฒ่าอย่าคิดมากเลย ท่านก็ไม่คิดว่าท่านกงกั๋วผู้เฒ่าจะกลายเป็นเช่นนี้ได้นี่นา"
ฮูหยินผู้เฒ่าเผยตาแดงกล่าวว่า "พี่ชายกลายเป็นเช่นนี้ในยามนี้ ข้าทั้งเจ็บทั้งแค้น เจ็บที่นางทนทุกข์มาหลายสิบปี แค้นที่นางทำร้ายผู้คนมากมาย"
"แต่ข้าก็ยังไม่ได้พบหน้านางสักครั้ง ไม่รู้ว่าบัดนี้นางเป็นตายร้ายดีอย่างไร"
แม่นมจางน้ำตาไหลตามไปด้วย
ฮูหยินผู้เฒ่าเผยถอนหายใจเฮือกใหญ่