หลี่ชิงลั่ว: "ไล่ออกจากจวนอวิ๋นอ๋อง? จริงหรือเท็จ? อวิ๋นอ๋องยามปกติทะนุถนอมสาวงามยิ่งนัก ต่อให้นางหมดความโปรดปราน ก็ไม่มีทางถูกไล่ออกมาได้กระมัง?"
แม่นมเจิ้ง: "เป็นเรื่องจริง ว่ากันว่าสิ่งของที่นางติดตัวไปเอง รวมถึงกล่องเครื่องประดับที่ติดมาจากตระกูลหลี่ล้วนถูกโยนทิ้งออกมา หลายคนได้เห็นกับตาตนเอง"
หลี่ชิงลั่ว: "รีบเล่าเร็ว ข่าวคราวเป็นอย่างไรบ้าง?"
แม่นมเจิ้ง: "ต้องบอกว่าบ่าวผู้นี้สืบมาได้บ้าง ว่ากันว่าวันนั้นหลังจากนางหลิวชิงจูกลับจากวัดร้าง เดิมคิดจะใช้เงินทองปิดปากพวกบ่าวที่ติดตามนางไปที่วัดร้าง แต่ไม่รู้ว่าเพราะแจกจ่ายไม่ทั่วถึงหรือไม่ เหล่าบ่าวเหล่านั้นจึงทะเลาะกันในลานของนาง"
"ข่าวนี้แพร่ไปถึงหูพระชายาอวิ๋นอ๋องอย่างรวดเร็ว"
"พระชายาอวิ๋นอ๋องยามปกติไม่ค่อยยุ่งเกี่ยวกับเหล่าสตรีในจวนหลัง พวกนางแย่งชิงความรักตราบใดที่ไม่มาปะทะต่อหน้าตน ก็ทำเป็นตาบอดหูหนวกปล่อยให้อนุภรรยาเหล่านั้นเอะอะโวยวายกันเอง"
"เพียงแต่ครั้งนี้ พระชายาอวิ๋นอ๋องได้ยินว่าเกี่ยวข้องกับถ้อยคำเช่นยาปลุกกำหนัด ลอบมีสัมพันธ์ในวัดร้าง ก็รีบสั่งให้เรียกบ่าวเหล่านั้นมาสอบสวน และข่มขู่เค้นความจริงได้ในที่สุด"
"จากนั้นพระชายาอวิ๋นอ๋องก็สั่งคนไปจับตัวหลิวชิงจูมาแต่หน้า ถึงแม้หลิวชิงจูจะร้องไห้อ้างว่ารักษาความบริสุทธิ์ไว้ได้และหนีออกมาทัน แต่ผู้ใดจะเชื่อคำพูดนี้?"
"บ่าวเหล่านั้นต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า ได้ยินเสียงอึกทึกไม่น้อยจากในศาลเจ้ากวนอิม เป็นเสียงผู้ชายกลุ่มหนึ่งตะโกนร้อง ฟังดูทั้งเจ็บปวดทั้งสำราญ ดังนั้นจึงไม่มีใครกล้ารับประกันความบริสุทธิ์ของหลิวชิงจูได้"
"พระชายาอวิ๋นอ๋องเห็นว่าเรื่องนี้ร้ายแรง จึงเชิญอวิ๋นอ๋องมา"
"อวิ๋นอ๋องไปถึง ฟังเรื่องนี้ยังไม่ทันรู้ความจริงเป็นกระจ่าง ก็ตบหน้าหลิวชิงจูไปหลายฉาด"
"จากนั้นเชิญแม่นมมาตรวจร่างกาย ปรากฏว่าไม่มีร่องรอยของการเสพสังวาส จึงปล่อยนางไป"
"แต่หลิวชิงจูยังไม่ทันได้ถอนหายใจโล่งอก ว่ากันว่าคืนนั้นอวิ๋นอ๋องไปที่ห้องนาง เดิมดับตะเกียงเตรียมจะเข้าหอ แต่นางกลับกุมท้องร้องไห้โวยวายอ้างว่าปวดท้อง"
"อวิ๋นอ๋องเห็นว่าหมดอารมณ์ จึงทำหน้าบูดบึ้งเดินจากไป"