ย่างเนื้อหรือ?
เส้นหลิวเล็กยาวแต่ละเส้นมีเนื้อชิ้นโตปักเรียงราย กำลังย่างอยู่บนชั้นเหล็กเหนือเตาไฟ เสียงดังซ่าๆ น้ำมันกรอ่อ หอมกรุ่นไปทั้งลาน
จุ้ยหยู่กลืนน้ำลายเอื๊อดดังลั่น "คุณหนู ข้าน้อยขอช่วยย่างเถิด!"
จุ้ยหยู่ก็ลงมือทำหน้าที่กุ๊กทันที
แม่นมเจิ้งกับพวกนางรีบยกโต๊ะออกมาตั้งไว้กลางลาน แขวนโคมไฟให้รอบด้าน
ตวนหรงฉือยังไม่ทันได้นั่ง ฮูหยินผู้เฒ่าเผย หนานกงตี และท่านหมอหลวงลั่วก็มาถึงพร้อมกัน
ตวนหรงฉือเมื่อเห็นว่านางกำลังจัดเตรียมอาหารชนิดใดก็รู้ทันทีว่า คืนนี้เรือนเสรีคงจะครึกครื้นไม่เบา ใจจึงเตรียมพร้อมมาตั้งแต่แล้ว
แววตาของเขามืดมัวลงเล็กน้อย
ขณะที่หลี่ชิงลั่วกำลังจะก้าวออกไปรับผู้อาวุโสทั้งสาม เขาเอ่ยเบา ๆ สั่งสตรีที่เดินผ่านกาย "อีกครู่ เจ้านั่งข้างเปิ่นหวัง"
ต่อหน้าท่านย่ากับอาจารย์ ให้นางนั่งข้างกายเขา?
นางบ้าแล้วหรือ?
ยิ่งไปกว่านั้น แม้ฝ่าบาทจะบ้า นางก็ไม่มีโอกาสหนึ่งพันหนึ่งหมื่นที่จะกล้าบ้าตามเขาในจวนของตนเอง
"ฝ่าบาท อย่าเล่นซนเถิด!"
เขาหรือ?
เล่นซน?
ตวนหรงฉือรู้สึกเหมือนถูกนางปลอบใจแบบหลบเฉียง
หลี่ชิงลั่วไม่รอให้เขาได้พูดต่อ เท้าก้าวเลื่อนลื่นรีบแสร้งทำเป็นไม่มีเรื่องอะไร รีบเร่งก้าวไปหาท่านย่ากับคณะทั้งสาม
"ท่านย่า ฝ่าบาทเสด็จมาแล้วเพคะ"
ฮูหยินผู้เฒ่าเผยได้รับข่าวมาก่อนแล้ว
นางลอบคิดในใจ ซู่อ๋องนี่ยิ่งทุกวันยิ่งไม่เกรงใจเป็นคนนอก มาเยี่ยมเยียนถี่ยิ่งกว่าเข้าวังประชุม
หาแต่เขาเคยช่วยชีวิตหลัวเอ๋อร์ไว้หลายครา ต่อจวนแม่ทัพซิ่วลี่มีบุญคุณใหญ่หลวง ฮูหยินผู้เฒ่าเผยจึงต้องฝืนใจทำเป็นตาบอด
มิฉะนั้น ชายหนุ่มธรรมดาที่วิ่งมาถี่เพียงนี้ ยังไม่ทักทายสักคำก่อนจะมาพบหลานรักของนาง นานเท่าใดก็ถูกไล่ออกไปจากจวนไปแล้ว!
กระนั้น นางก็มิใช่ตาบอดจริง ๆ
เพียงแต่ยังมองไม่ออก ไม่รู้ว่าซู่อ๋องต่อหลัวเอ๋อร์ บัดนี้มีความหมายเช่นไร?
หากเขามีจิตปฏิพัทธ์ต่อหลัวเอ๋อร์จริง ไฉนจนถึงบัดนี้ยังไม่เปิดเผยความในใจ?
หลัวเอ๋อร์ของพวกนางย่อมไม่มีวันยอมเป็นอนุภรรยาในจวนซู่อ๋องหรอก
และถ้าซู่อ๋องตั้งใจเอาบุญคุณมาเป็นเครื่องแลก ถือว่าหลัวเอ๋อร์เป็นของมีค่า จะตั้งนางเป็นพระชายารอง ด้วยนิสัยของหลัวเอ๋อร์ คงจะไม่เต็มใจเช่นกัน