เสียงของหลี่ชิงลั่วเป็นเหตุให้สีหน้าของพระสนมเต๋อไม่ได้เสียการอารมณ์ไปมากกว่านี้
นางปิดหน้าลง แล้วรีบสั่งให้พาองค์ชายหกออกไป
“ไปจับคนรับใช้รอบตัวเสี่ยวลิ่วทุกคนผูกไว้ให้ฮองเฮา!”
“ขังเข้าห้องขังเด็ดขาด!”
เหล่าคนรับใช้ในวังสั่นเทิ้ม “เพคะ…เพคะ”
เหล่าคนเหล่านี้ในวันนี้กระมนต์แทบไม่เหลือทางรอด
พระสนมเต๋อรับกล่องพรมจากมือหลี่ชิงลั่วด้วยพระองค์เอง
แต่ก็ไม่รีบเปิดดูข้างในว่ามีสิ่งใด
หากยังคงรักษาท่าทีเย็นชาสงบเสงี่ยม เชื้อเชิญเหล่าพระสนมนางสนมทุกนางเข้ามานั่ง
“เหล่าพี่น้องแกระเกณฑ์เกินไปแล้ว”
“เปิ่นกงโดยปกติไม่ชื่นชอบการเสเพลเสภา แม้วันสำคัญของตำหนักใด เปิ่นกงก็มิได้เคยเหยียบย่ำไปเยือน”
“แต่วันนี้กลับเพราะเสี่ยวลิ่วซุกซน รบกวนเหล่าพี่น้องเสีย”
“ครั้นมาถึงแล้ว เปิ่นกงขอเป็นเจ้าภาพในวันนี้ ขอให้เหล่าพี่น้องอย่าถือสา สนุกสนานกันตามสบายเถิด”
“มาคน —”
“หอบเอาสิ่งของเล่นหยิบเอื่อยในวังที่ใช้คลายเบื่อออกมาทั้งสิ้น เพื่อให้เหล่าพระอัครชายาได้ร่วมรื่นรมย์บ้าง”
พูดแล้วก็เอ่ยสั่งแม่นางใหญ่ประจำข้างกายด้วยเสียงเบาอย่างเร่งด่วน “รีบรุดไปยกลาภเยี่ยนสั่งให้จัดโต๊ะเสวยเพิ่มอีกหลายต่อ เจ้าจงบอกว่าวันนี้เป็นวันคล้ายวันเกิดของเปิ่นกง”
“เดี๋ยว…หรือว่าจะเชิญพวกผลไม้ขนมออกมาวางก่อนดีกว่า”
เมื่อเหล่าคนรับใช้แห่งตำหนักจิ้นอิงหอบสิ่งของออกมาวางเรียงในลานกว้างแล้ว เหล่าพระอัครชายาจากทุกตำหนักก็ถูกเชิญเข้าสู่หอโถง
พวกนางมิได้เล่นเอง แต่ให้คนรับใช้และนางกำนัลรอบข้างลงมือเล่นในลานทีละคน พวกนางก็เพียงชมความครึกครื้นเท่านั้น
มีโยนศรลงไห
มีหมากสองขั้ว หมากลิ่วป๋อ
ยังมีการแสดงหุ่นกระบอก
เหล่าขันทีและนางกำนัลแห่งตำหนักต่างๆ ตั้งแขนเกล้าเพื่อเฉลิมพระเกียรติแก่นายเหนือหัวของตน ไม่ช้าก็บานปลายเป็นเรื่องเป็นราวกันทั้งลาน
เหล่าพระอัครชายาถือพัดหัวเราะกรนเสียงสั่นเคลือ
ก็มีบ้างที่อดใจไม่ไหวลงมือเอง แก้ปริศนาเจ็ดเหลี่ยม แก้กุญแจหลู่ปานและกำไลเก้าวง
ไม่ช้าเหล่าคนรับใช้ในลานก็เถียงกันเสียงดัง
หลี่ชิงลั่วสองมือแนบหลัง หันไปมองทีซ้ายทีขวา
เหมือนคนเดินเที่ยวตลาดชมความอึกทึก
ครั้นเจอพวกผลักกันเบียดเสียด ก็บิดตัวหลบอย่างคล่องแคล่ว