ฉ่าฉีตอบรับ
จากนั้นจึงหันไปประสานมือให้ตวนหรงฉือ "ฝ่าบาทมีคำสั่งใดจะโปรดให้กระหม่อมไปปฏิบัติอีกหรือไม่"
ตวนหรงฉือคือศาสดาแห่งสำนักเซียวเหยา
ดังนั้นในสายตาเหล่านักสังหารแห่งประตูนักสังหารราตรี ก็คือนายเช่นกัน
แม้พวกเขารับคำสั่งโดยตรงจากนายอย่างหลี่ชิงลั่ว แต่หากถ้อยคำของตวนหรงฉือมิได้ขัดผลประโยชน์ของนาย ก็ย่อมจัดการให้ได้อยู่แล้ว
ตวนหรงฉือกล่าว "งั้นเจ้าก็ไปจวนองค์หญิงหนึ่งเที่ยวแทนเปิ่นหวังเถอะ"
เมื่อฉ่าฉีจากไป หลี่ชิงลั่วจึงถาม "ฝ่าบาทเขียนจดหมายอะไรถึงฉางกงจู"
ตวนหรงฉือว่า "คดีของตระกูลหลี่ล่าช้ามาถึงบัดนี้ก็ยังไม่มีข่าวคราวและคำตัดสิน"
"ไท่จื่อบัดนี้ช่วยพระบิดาว่าราชการแผ่นดิน ย่อมเป็นเขาที่กดหลักฐานชิ้นใหม่ที่ฉางกงจูยื่นเข้าไปเอาไว้"
"ดังนั้นเปิ่นหวังจึงให้นางถือเครื่องยกย่องเข้าวังมาหนึ่งเที่ยวในวันนี้"
หลี่ชิงลั่วนึกขึ้นได้ว่าวันนี้คือวันเกิดของเต๋อเฟย
นางสอยมือเล็ก ๆ แล้วเริ่มตื่นตาตื่นใจ "ฝ่าบาทเตรียมของขวัญอะไรให้เต๋อเฟย"
ตวนหรงฉือค้นไปในตู้ข้างกาย
แล้วควักปิ่นปักผมดอกโอสมที่หล่อหลอดด้วยทองคำบริสุทธิ์ออกมา
เขายื่นให้หลี่ชิงลั่ว "เป็นของที่ข้าให้ช่างทำพิเศษโดยจำจากความทรงจำ"
"นับเป็นเครื่องยกย่องวันเกิดของนาง"
หลี่ชิงลั่วยื้อมือกำลังจะรับ ตวนหรงฉือกลับหลบมืออย่างคล่องแคล่ว
"อย่าเพิ่งแตะ ในเกสรดอกมีของอยู่"
เขาโยนปิ่นปักผมลงกล่อง ปิดฝาเรียบร้อยแล้วจึงเข็นไปให้หลี่ชิงลั่ว
"ไปเถอะ รีบไปดูให้เร็ว"
หลี่ชิงลั่วเสียบกล่องไว้ในอ้อมอก "ฝ่าบาทวางใจเถอะ วันนี้มีข้าอยู่"
พอถึงเวลาอันควร หลี่ชิงลั่วรีบกลับไปยังห้องของตน
นางพันอกของตนแน่นเป็นชั้น ๆ จนแน่ใจว่าหน้าอกแน่นิ่งจนกระทั่งโดนกระแทกเบา ๆ ก็ไม่อาจสัมผัสพลิ้วอ่อนได้ จึงสวมฉลององค์เต่าเต้าสีหลวมผ่อน
หลี่ชิงลั่วมองตัวเองในกระจก เป็นเต้าเจี้ยวน้อยหน้าตาหยาบกร้าว ยิ้มแยกเขี้ยวขาวสะอาดเรียงกันเป็นแถว
นางพยักหน้าพอใจ แล้วโบกมือเล็ก ๆ ลาตวนหรงฉือ ก่อนรีบถือเครื่องยกย่องออกจากตำหนักกุ้ยฟู่
ขันทีไห่ที่กำลังสัปหงกอยู่หน้าประตูเห็นนางออกมา รีบลุกขึ้น
"เต้าเจี้ยวลออี้กำลังจะเสด็จไปทางไหน"