กล่าวจบ ภรรยาตระกูลกวนก็เอามือปิดหน้าไว้สะอื้นเบาๆ
หลี่ชิงลั่วและองค์หญิงหนานผิงต่างมีสีหน้าไม่อยากเชื่อ
"ยิ่...ยิ่งกว่านั้นก็ไม่มีทางรักษาแล้วหรือ หากหาหญิงผู้นั้นพบ จะหาทางถอนพิษได้หรือไม่"
ภรรยาตระกูลกวน: "นี่ก็เป็นความหวังสุดท้ายของหม่อมฉันและบิดาของเจียเอ๋อร์ หากจับตัวหญิงผู้นั้นได้ หากนางยอมถอนพิษให้เจียเอ๋อร์ บางทีเจียเอ๋อร์อาจยังมีทางรอด"
"แต่นางเป็นคนยุทธภพ จะไปหานางที่สำนักอาจารย์นางได้จริงหรือ ดูท่าทางนางจะหนีเพราะกลัวความผิด หากตั้งใจหลบซ่อนตัว เจียเอ๋อร์... เจียเอ๋อร์จะทำอย่างไรเล่า"
ภรรยาตระกูลกวนส่งหลี่ชิงลั่วและองค์หญิงหนานผิงออกไปถึงประตูชั้นสอง ดวงตาแดงก่ำแล้วกลับไปหาเผยหนานเจียตามเดิม
พอไม่มีผู้ใด องค์หญิงหนานผิงจึงซบลงในอ้อมแขนหลี่ชิงลั่วแล้วร่ำไห้
"พี่หนานเจียช่างน่าสงสารจริงๆ ฮือๆ... ถุย! ไอ้เต๋าจัณฑาลนั่นไม่ใช่คนเลย เหตุใดต้องลากพี่หนานเจียไว้หลายปีโดยไม่ยอมปล่อยมือ ตอนนี้ก็เพราะเขาจึงทำให้พี่หนานเจียกลายเป็นเช่นนี้..."
"ข้าจะจัดการมันให้ตาย!"
"หากมันตายในคุกอย่างไม่มีใครรู้ จะไม่มีใครรู้ใช่หรือไม่"
"ก็แค่เต๋าจัณฑาลตัวหนึ่ง ไม่มีใครสนใจหรอก!"
หลี่ชิงลั่ว: "..."
นางหยุดไปครู่หนึ่งแล้วรีบห้ามองค์หญิงทันที: "อย่าทำอะไรบุ่มบ่าม! พระอาจารย์ห้าของท่านต้องมีความสัมพันธ์กับชิงหยางจื่อแน่"
องค์หญิงหนานผิงตกใจ: "นี่... แต่ท่านรู้ได้อย่างไรว่าพระอาจารย์ห้าเป็นอย่างไร"
องค์หญิงหนานผิงกลอกตาไปมา หลี่ชิงลั่วมองนางอย่างจนใจ: "ท่านย่าของข้าอยู่ที่สำนักพรตชิงซงมาสามสิบปี!"
ท่านอ๋องหญิงหนานผิง: "อ้อ..."
หลี่ชิงลั่วถอนหายใจ
แต่องค์หญิงหนานผิงกลับมีแววตาสว่างวาบขึ้นมา: "พระอาจารย์ห้า! พี่หลัวเอ๋อร์ หม่อมแม่ของข้าเคยบอกว่า จวนพระอาจารย์ห้ามีหมอชื่อดังมากมาย เป็นหมอชื่อดังจริงๆ!"
"เขาตามหาหมอชื่อดังจากทั่วหล้าพบแล้วเล่าให้เขาฟังว่า มีสถานที่และสมุนไพรให้คิดค้นยาไม่มีที่สิ้นสุด เพื่อแลกกับการรับใช้เขา และหมอชื่อดังแต่ละคนมีเวลาสามเดือนต่อปีที่ออกไปเที่ยว ต่อให้หมอเหล่านั้นต้องออกไป แต่ก็จะเหลือบางคนไว้ที่จวนอ๋องเสมอ!"