เผยหนานเจียยังคงประหลาดใจที่หลี่ชิงลั่วรู้จักชิงหยางจื่อได้อย่างไร
หลี่ชิงลั่วส่ายหน้า:"ท่านย่าของข้าพำนักอยู่ที่สำนักพรตชิงซงถึงสามสิบปี เจ้าลืมเรื่องนี้แล้วหรือ?"
เผยหนานเจียจึงเพิ่งนึกขึ้นได้ จากนั้นก็ยิ้มบางๆ ด้วยริมฝีปากที่ซีดเผือด:"ข้ารู้ว่ามีคนมากมายอยากช่วยเขา แต่ข้าก็แค่ทนไม่ได้..."
หลี่ชิงลั่วจับมือเผยหนานเจียไว้:"นี่มันเรื่องอะไรกัน? หนานเจีย ท่านย่าคิดว่าชิงหยางจื่อบริสุทธิ์ แต่ข้ากับท่านย่าก็อยากช่วยเจ้าเหมือนกัน"
"ชิงหยางจื่อถูกเจ้าฟ้องเท็จจริงหรือ?"
"แต่เจ้าทำเช่นนี้ไปทำไม? หากชิงหยางจื่อถูกสอบสวนแล้วพบว่าบริสุทธิ์ เจ้าก็หนีความผิดฐานฟ้องเท็จไม่พ้น!"
เผยหนานเจียยังไม่ทันได้ตอบ ก็มีเสียงคนพูดแทรกขึ้นมาก่อนด้วยน้ำเสียงไม่เป็นมิตรตอบหลี่ชิงลั่ว
"หนานเจียของเราถูกเขากระทำจนถึงเพียงนี้ ยังจะติดค้างเขาชิงหยางจื่ออยู่อีกหรือ?"
เผยหนานเจีย:"ท่านแม่!"
หลี่ชิงลั่วกับท่านอ๋องหญิงหนานผิงรีบหันไปมอง เห็นหญิงสาวผู้แต่งกายเรียบง่ายแต่สง่างามเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเศร้าหมอง หน้าตาของนางคล้ายกับเผยหนานเจียอย่างยิ่ง อายุดูแล้วควรจะเป็นมารดาผู้ให้กำเนิดของเผยหนานเจีย อนุภรรยาของเรือนรองลานชั้นในที่สองนั่นเอง
นายท่านรองแห่งเรือนรองเป็นบิดาของเผยหนานเจีย
บิดาของนางไม่เคยแต่งงานกับสตรีใดเป็นภรรยาเอก ตลอดทั้งวังหลังจึงมีเพียงอนุภรรยาเผยหนานเจียเท่านั้น
คนส่วนใหญ่ในเมืองจินหลิงต่างชื่นชมว่าเขามีน้ำใจและยึดมั่นในความรัก แต่ก็มีคนอีกมากที่ด่าว่าเขาไม่รู้จักมารยาท ละเมิดจารีตประเพณี กลับปฏิบัติต่ออนุภรรยาเสมือนภรรยาเอกของเรือน
และทั้งคู่ก็ไม่มีบุตรธิดาคนอื่นนอกจากเผยหนานเจีย
มีเพียงบุตรสาวสุดที่รักเพียงคนเดียวนี้เท่านั้น
หลี่ชิงลั่วนึกขึ้นได้ทันใดว่า ตระกูลเพ่ยนอกจากเผยหนานเจียแล้ว ยังมีข้อยกเว้นอีกคนหนึ่ง
นั่นคือนายท่านรองแห่งเรือนรองผู้นี้ เขาเหมือนกับหนานเจีย แตกต่างจากบุรุษในตระกูลเพ่ยคนอื่นๆ อย่างสิ้นเชิง
เพราะได้ยินว่าตอนนี้เขายังเป็นคนโปรดของฝ่าบาทอยู่ไม่น้อย
ยิ่งกว่ากงกั๋วเผยเสียอีก...