ความรังเกียจของจงหลิวหลางปรากฏชัดจนเต็มใบหน้า
หลี่ชิงลั่วค่อย ๆ หุบธนู หัวเราะเยาะเย็นชาในลำคอ "แปลกนัก กฎแห่งสนามล่าสัตว์เซี่ยเหมี่ยวนั้น ในสองตาของเชียนหูจงผู้นี้ ดูเหมือนจะไม่มีค่าเสียเลยสินะ"
บัดนี้คือช่วงเวลาแห่งการออกล่าของบรรดาสตรีทั้งปวง
เพื่อมิให้เกิดการลองดาบฟาดศรถึงกันโดยมิได้ตั้งใจ บรรดาลูกชายเหล่าขุนนางต้องหยุดการล่าทุกอย่างทันทีเมื่อเสียงแตรดังขึ้น
แม้จะเห็นเหยื่อยืนอยู่เบื้องหน้าเพียงเท่านี้ ก็ห้ามลงมือเด็ดขาด
แต่จงหลิวหลางช่างรู้กฎดี กลับเลือกฝ่าฝืนเพียงเพื่อจะหาเรื่องกับหลี่ชิงลั่ว
ช่างน่าขยะแขยงเหลือเกิน
คำเหน็บแนมของนาง จงหลิวหลางมิได้เอาใจใส่เสียเลย
"อีสาวลูกข้างขุนนางผู้มีบาปอย่างเจ้า ยังกล้ามาตีวงค์ว่าร้ายข้าแหล่ แล้วเจ้านี่ถือศักดิ์อะไรกันแน่—"
หลี่ชิงลั่วยกมือขึ้นเหวี่ยงธนู ไม่แลหลังจึงปล่อยศรออกไป
จงหลิวหลางร้องออกมาด้วยน้ำเสียงต่ำ "ฝ่าบาทระวัง—"
องค์ฮวงจื่อองค์ที่สี่กับชายาทั้งสองตกใจจนหน้าเปลี่ยนสี
ทว่าเพียงเสียงลมพัดผ่าน ศรนั้นได้แค่พัดผ่านใบหูของจงหลิวหลางไปเท่านั้น
เส้นผมหนึ่งเส้นถูกตัดขาด
พร้อมเสียง 'เซ็ง' ดังขึ้น ศรของหลี่ชิงลั่วกลับเสียบเข้าที่คอกวางตัวหนึ่งเข้าอย่างเฉียบคม!
ฉู่เอ๋อร์กับพานหลี่พากันร้องออกมาไม่ได้ตั้งใจ "ฝีมือเยี่ยม!"
บ่าวของตระกูลพานกับแม่นมเจิ้งรีบวิ่งตามไปดู
จงหลิวหลางเหวี่ยงคอกลับไปอย่างฝืดเครื่อง
องค์ฮวงจื่อที่สี่กับชายายอมไม่ได้ พากันหันกลับมามองเช่นกัน
เมื่อเห็นว่าเบื้องหลังพวกเขานั้น ไม่รู้เมื่อไรมีกวางตัวหนึ่งพุ่งเข้ามา และเพียงกระพริบตาก็ถูกสตรีผู้นี้ล่าได้เสียแล้ว
ใบหน้าของจงหลิวหลางมืดครึ้มจนน่าเกลียด
"เจ้า...เจ้าตั้งใจ!"
เขาคำรามเสียงต่ำด้วยความเจ็บแค้น "หลี่ชิงลั่วผู้บังอาจ แกกล้าปล่อยศรใส่องค์ฮวงจื่อองค์ที่สี่ นี่คือการที่ผู้ต่ำศักดิ์ล่วงเกินผู้สูงศักดิ์!"
"หากศรนั้นพลาดเข้าถูกฝ่าบาท แล้วแกจะรับโทษประการใด!"
หลี่ชิงลั่วตอบ "ถ้าพลาดจริง มิใช่ก็พลาดใส่เชียนหูจงอย่างแกนั่นหรือ"
ที่นางยั่วโมโหเช่นนี้ จงหลิวหลางไม่เคยต้องรับความอัปยศเช่นนี้จากสตรีสักคนมาก่อน