หลี่ชิงลั่วจ้องมองคนตรงหน้าอย่างนิ่งเฉย: "ข้าไม่ใช่ศิษย์ของเจ้า!"
"อาจารย์ของข้าคือหญิงที่ชื่อเฉินเหอ เจ้าใช่หรือไม่?"
นางจ้องมองบุรุษตรงหน้าด้วยสีหน้าที่ไร้อารมณ์ ชายผู้นั้นคือเจิ้งหลิงโจว น้องชายแท้ๆ ของอนุเจิ้ง
ที่นางเดาได้ว่าเขาเป็นใคร ก็เพราะมีดสั้นเล่มนั้น
ยามนั้น 'เฉินเหอ' ยังคงสอนวิชาให้หลี่ชิงลั่วอยู่ที่ศาลาหงเฟิง นางก็เคยให้เขาดูมีดเล่มนั้น
ดังนั้น ในโลกนี้ นอกเหนือจากโรงตีเหล็กแล้ว คนนอกก็มีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้นที่รู้
และสำนักบัวขาวกับโรงตีเหล็กนั้น ต้องมีความสัมพันธ์ที่พัวพันกันอย่างแน่นอน มิเช่นนั้น นางคงไม่ได้มีดสั้นอีกเล่มหนึ่งมา
สิ่งที่ทำให้นางมั่นใจในตัวตนของเขาคือ คำพูดของซู่อ๋องและองครักษ์ของเขา
'ทางออกของโรงศพ ก็เช่นเดียวกับอุโมงค์นั้น ถูกอุดตายอย่างสิ้นเชิง'
นางพบใครในอุโมงค์ของโรงศพ?
ไม่ต้องพูดก็รู้
และตอนที่นางถูกปิดตา ได้กลิ่นกายของเขา ทุกวินาทีนั้นทำให้หลี่ชิงลั่วเกิดความสงสัยในใจ
ดังนั้น เมื่อนางจากซู่อ๋องมาถึงหน้าผาบนยอดเขา แล้วเจอพวกสำนักบัวขาวอีกครั้ง นางจึงมีความมั่นใจที่จะพูดถึงตัวตนของเจิ้งหลิงโจวออกมา
เขา คือ เฉินเหอตัวปลอม
และเขาเอง ที่ปลอมตัวเป็นหญิงผี คอยหลอกหลอนอยู่ที่เรือนเยว่หมิงหยวนตลอดมา
ก็เพราะฝีมือการหลอกหลอนของเขา หลี่ชิงลั่วจึงมั่นใจได้ว่าเขามีวิชาล่อเลียนเสียง และสามารถเปลี่ยนเสียงของตัวเองได้อย่างง่ายดาย
นี่คือสิ่งที่แน่นอนที่สุด
เจิ้งหลิงโจว คือ นายทัพของสำนักบัวขาว
และพี่สาวของเขา เจิ้งหว่านซิ่ว ก็ต้องเกี่ยวข้องด้วยอย่างแน่นอน