หลี่ชิงจูเห็นจวงเว่ยในพริบตา ความปลาบปลื้มในใจก็พลุ่งพล่านขึ้นมาอีกครั้ง
แม้นางจะเลือกอวิ๋นอ๋องแล้ว แต่อันที่จริงในใจลึก ๆ แล้ว สิ่งที่นางโปรดปรานที่สุดก็ยังคงเป็นจวงเว่ย
เขาคือบุตรชายคนที่สามของจวนจงอี้โหวเชียวนะ!
ชาติกำเนิด รูปโฉม ฐานะ และความรู้ความสามารถ ทั่วทั้งจินหลิงจะหาใครเทียบได้สักกี่คน?
หากเขาเป็นรัชทายาทก็คงดี เมื่อตอนนั้นนางก็คงไม่ต้องตรากตรำคิดการ ทำให้ต้องกัดฟันผลักเขาออกไป!
แต่ตอนนี้ แม้แต่เขาก็ยัง...!
นึกถึงท่าทีเย็นชายองบิดาเมื่อพบนางในวันนี้
มารดาก็เศร้าโศกเกินไปจนเป็นลมล้มพับไปตรงนั้น
แล้วยัง จวงซานหลาง ผู้ที่เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก ต่างมีความรักใคร่เข้าใจกันเป็นอย่างดี กลับมาถามถึงนางหลี่ชิงลั่วในยามที่ได้พบกันอีกครา!
หลี่ชิงจูในใจตอนนี้ เต็มไปด้วยความแค้นเคือง
หลี่ชิงลั่วนั่นมีคุณความดีอันใดกัน ทุกคนถึงได้ห่วงหาเป็นห่วงเป็นใยกันนัก?
นางเพิ่งกลับเข้าจวนแม่ทัพได้ไม่กี่เดือน แต่นางหลี่ชิงจูอยู่ในจวนแม่ทัพมาสิบหกปีแล้ว สิบหกปียังเทียบกับสี่ห้าเดือนไม่ได้หรือ?
หลี่ชิงจูหยิกฝ่ามือตัวเอง ดวงตาแดงก่ำด้วยความน้อยใจ เอ่ยด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย: "ใช่แล้ว... หลัวเอ๋อร์น้องสาวของข้า นาง..."
หลี่ชิงจูสะอื้นกึกหนึ่ง ไม่เอ่ยผลลัพธ์ออกมา แต่ผลลัพธ์จะเป็นเช่นไร ใครจะไม่เข้าใจ?
"ทั้งนี้ทั้งนั้นก็เพราะข้าเอง! หากข้าไม่ทำให้มารดาลำบากใจอยู่ตรงนั้น หากหลัวเอ๋อร์น้องสาวไม่คิดสั้น ใจร้อนตัดเชือกเอง พวกเราคงรอจนท่านพ่อมาช่วยได้ทัน!"
หลี่เค่อชวานเอ่ยขึ้น: "พอเถิด จูเอ๋อร์! ต่อให้นางจะตายไปจริง ๆ ก็เป็นชะตากรรมของนางเอง!"