“แถมอีกหลายปีที่ผ่านมา หม่อมฉันก็คุ้นชินกับการมีเขาอยู่เคียงข้างแล้ว พูดตามตรง ถ้าเขาไม่อยู่ หม่อมฉันก็ไม่คุ้นใจเสียเหลือเกิน”
“หลัวเอ๋อร์ยังจำได้ไหม คราก่อนที่พ่อแม่ของเจ้าร่วมกับตระกูลชวีลอบวางยาพิษหม่อมฉัน”
“ยามนั้นลั่วฟ่านไม่อยู่โดยบังเอิญ ถ้าไม่ได้อาศัยเจ้า หม่อมฉันคงตายไปแล้ว”
เมื่อเอ่ยถึงเรื่องในอดีต มือของหลี่ชิงลั่วที่กุมมือฮูหยินผู้เฒ่าเผยเอาไว้ก็บีบแน่นลงทันที
ความสิ้นหวังและอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกในยามนั้น หลี่ชิงลั่วไม่อาจลืมได้ตลอดชีวิต
ฮูหยินผู้เฒ่าเผยตบมือของหลี่ชิงลั่วเบา ๆ อย่างปลอบโยน “เรื่องนี้แม้จะผ่านไปแล้ว แต่คุณตาลัวก็ยังฝังใจมาจวบจนกระทั่งบัดนี้”
“ท่านไม่ถูกชะตากับพ่อของเจ้านักหนา”
“หม่อมฉันฝากให้ท่านตรวจโรคพ่อของเจ้า ท่านก็ยังทำเพียงผิวเผินพอเป็นพิธี”
“ตราบใดที่หม่อมฉันไม่อยู่ใกล้ ท่านมองพ่อของเจ้าด้วยสายตาเย็นเยียบราวกับกำลังมองคนตาย แม่นมจางกับพวกนางถึงกับตกใจ บอกว่าไม่เคยเห็นคุณตาลัวแสดงสีหน้าเช่นนั้นมาก่อน”
“โดยปกติท่านเป็นคนอ่อนโยนเสมอมา มีเมตตาธรรมต่อผู้ใด ๆ ก็ตาม มีแต่ต่อพ่อของเจ้าเท่านั้นที่ท่านเปลี่ยนไปคนละคน”
“กระนั้น อย่างน้อยท่านก็ยังเกรงใจหม่อมฉัน ไม่ลงมือฆ่า”
พูดถึงตรงนี้ ฮูหยินผู้เฒ่าเผยก็ยิ้มอีกครั้ง “ลืมเล่าให้ฟัง คราที่หม่อมฉันถูกวางยา คุณตาลัวรีบรุดเดินทางกลับจากต่างแคว้นอย่างไฟลุกไฟกลืน ต่อหน้าหม่อมฉันท่านยังฝืนใจตั้งสติไว้ แต่เมื่อหันหลังกลับ กลับแอบร้องไห้อยู่หลายครั้งเลยนะ”
หลี่ชิงลั่วรู้สึกขันใจยิ่งนัก
“ท่านรู้ได้อย่างไร?”
ฮูหยินผู้เฒ่าเผยทำหน้าเย่อหยิ่ง “รอบข้างหม่อมฉันมีคนนับไม่ถ้วน”
“นางเหล่านั้นเห็นกับตาเขง”
หลี่ชิงลั่วถามว่า “ยามนั้นท่านรู้สึกเป็นห่วงหรือเป็นสุข?”
สีหน้าของฮูหยินผู้เฒ่าเผยกลายเป็นอึดอัดขัดข้อง “ก็…ก็รู้สึกเป็นสุข”
“ในโลกนี้นอกจากเจ้าแล้ว ยังมีอีกคนที่มีใจแท้จริงต่อหม่อมฉัน”
“ภายหลัง เมื่อหม่อมฉันพาท่านเดินทางไปดินแดนเหมียวเจียงเพื่อไปหาเจ้า หม่อมฉันก็หาโอกาสพูดกับท่านให้ชัดเจน”
“ท่านยังพยายามปฏิเสธเลยนะ ทำให้หม่อมฉันโกรธหนัก!”