น้ำเสียงของฮองเฮาแฝงความตื่นตระหนกอยู่ในใจ
สาวใช้ในวังที่ยืนอยู่เคียงข้างฮองเฮากระซิบตอบ "ทูลฮองเฮาพ่ะย่ะค่ะ คงจะเป็นนางจริง"
"ข้าน้อยอาจต้องวาดภาพอีกหนึ่งภาพ เพื่อนำออกไปนอกวังเพื่อยืนยัน"
"แต่เรื่องนี้ก็ใกล้เคียงความจริงถึงแปดเก้าส่วนแล้ว"
ฮองเฮาฟาดฝ่ามือลงบนที่วางแขนเสียงดังโขลง "ก็เพราะนางคือเจ้าหญิงเสวี่ยจู่แห่งต้าเหลียงนี่เอง"
"แล้วยังมาหนีมาอยู่แคว้นหนานอันของเรา ทำให้บรรยากาศทั้งหนานอันเกลื่อนกล่นเสียทั้งหมด!"
"บัดนี้สตรีมากมายต่างเอาแบบอย่างนางเปิดร้านค้าทำการค้า กระทั่งเปิ่นกงเองก็ต้องเดือดร้อนโดนพ่อตำหนิวินัย ว่าบ้านเมืองต้าฉู่เสียท่าว่าเสียทีอะไรกัน"
"ข้าเป็นมารดาแห่งแผ่นดิน จะยอมให้เจ้าหญิงต่างแดนผู้คิดร้ายทำลายสตรีทั้งต้าฉู่เช่นนี้ ยังคงมาสร้างคลื่นลมอยู่ที่นี่ได้อีกหรือ"
"เมื่อยืนยันตัวตนของนางได้แล้ว เปิ่นกงจะต้องเอานางเป็นแบบอย่างให้เด็ดขาด!"
สาวใช้ทูลปลอบ "ฮองเฮาโปรดอย่าทรงกริ่ง"
"สิ่งเหล่านี้ยังไม่ใช่เรื่องสำคัญที่สุด"
"สิ่งที่สำคัญคือ สตรีผู้นี้ยังเป็นเศษซากของนิกายบูชาจันทร์แห่งดินแดนเหมียวเจียงอีกด้วย!"
"ในมือนาง ย่อมต้องมีของวิเศษของนิกายบูชาจันทร์!"
"ของวิเศษนั้นยืดอายุให้แก่ผู้คน ทำให้มนุษย์เป็นอมตะไม่แก่ไม่ตาย มิฉะนั้นครั้งนั้นองค์สี่จะทรงลงมาก่อความปั่นป่วนกับชนเผ่าทั้งหลายในดินแดนเหมียวเจียงเพื่อพระนางหนิงเฟยทำไม"