พี่น้องทั้งสองโต้กันไปมาด้วยวาจาร้ายกาจ ทำให้หลี่ชิงหย่าและหลี่ชิงอวี้รู้สึกเสียใจที่ตามมาด้วย
พวกนางตัวสั่นเทาเกาะกอดอยู่ที่ข้างประตู เตรียมตัวจะหนีออกไปได้ทุกเมื่อ
ในขณะนั้นเอง สายตาของหลี่ชิงลั่วก็เหลือบไปมองกาน้ำชาที่อยู่ด้านข้าง
ดวงตาของหลี่เค่อชวานฉายแววเจ้าเล่ห์
วันนี้เขามาที่จวนองค์หญิงนี้ ก็เพื่อจะจัดการนาง
นางไม่ได้สนิทกับจวนองค์หญิงหรอกหรือ?
คิดจะใช้จวนองค์หญิงเป็นที่พึ่งเพื่อทำให้จูเอ๋อร์อับอาย งั้นเขาจะทำให้นางต้องพังพินาศในจวนองค์หญิงแห่งนี้ตลอดไป!
ดีที่สุดคือนางจะได้กลายเป็นศัตรูกับจวนองค์หญิง
หลี่เค่อชวานพูดขึ้นว่า "พอได้แล้ว! เรื่องเมื่อครู่ ข้าจะไม่ถือสาเจ้า แต่กาชานี้ วันนี้เจ้าต้องดื่มให้หมด!"
หลี่ชิงลั่วรู้ดีว่าเขาพูดจามีเล่ห์เหลี่ยม แต่ก็ยังถามว่า "คุณชายใหญ่หมายความว่าอย่างไร?"
หลี่เค่อชวานสีหน้าเย็นชา "นี่คือกาชาร้อนที่องค์หญิงเพิ่งพระราชทานให้ ว่ากันว่าเป็นรางวัลให้คุณหนูทั้งหลายของตระกูลหลี่ จูเอ๋อร์ดื่มไปหลายถ้วยแล้วก่อนที่เจ้าจะมา บัดนี้เจ้ามาแล้ว ก็รีบดื่มเสียเถิด!"
หลี่ชิงลั่วทำท่าครุ่นคิด
"แต่ทว่า..."
หลี่เค่อชวานขมวดคิ้ว "เจ้ายังลังเลอะไรอีก? สภาพข้าเช่นนี้เจ้าก็เห็นแล้ว ยังคิดว่าข้าจะทำร้ายเจ้าได้หรือ?"
"เมื่อครู่ข้ารู้สึกตัวได้อย่างหนึ่ง นั่นคือตอนนี้ข้าไม่มีทางจัดการกับเจ้าได้ เจ้าชนะแล้ว หลี่ชิงลั่ว"
"บัดนี้เราอยู่ในจวนองค์หญิงแล้ว ก็ถือโอกาสใช้กาชาขององค์หญิงนี้ เปลี่ยนความบาดหมางเป็นความสามัคคีเถิด เป็นอย่างไร?"