หลิวซุ่ยเอ๋อร์สะอื้นไห้อย่างน่าสงสาร พลางเกาะหลี่ชิงลั่วแน่นไม่ยอมปล่อย
แม่นมจางและอิงเอ๋อร์ที่อยู่ข้าง ๆ ต่างพากันอุทาน "อี๋! สกุลหลิวนี่มีคนที่ทำตัวเหนียวหนึบขนาดนี้ด้วยหรือ?"
หลี่ชิงลั่วต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการแกะหลิวซุ่ยเอ๋อร์ออกจากตัว แล้วรีบพานางขึ้นรถม้าพร้อมสั่ง "ไป!"
ทางฝ่ายหลี่ชิงลั่วพาหลิวซุ่ยเอ๋อร์หนีหายไปอีกครั้ง ขณะที่หลี่เค่อชวานซึ่งอยู่บนเขา เกิดพลาดท่าตกจากเกี้ยวหาม
เขาชกหมัดลงกับพื้นอย่างแรง ด้วยความโมโหที่ไร้ทางระบาย จึงตะโกนก้อง "ยังยืนงงอยู่อีก! คนหนีไปแล้ว ยังไม่รีบตามอีก!"
เมื่อครู่ จู่ ๆ ก็มีฝูงลิงวิ่งพล่านออกมาจากที่ไหนสักแห่ง ไอ้ลิงพวกนี้พุ่งตรงเข้าใส่พวกเขา กัดและดึงกระชากไม่ยอมปล่อย
เมื่อหลี่เค่อชวานหันกลับไปมองหลิวซุ่ยเอ๋อร์อีกครั้ง ก็พบเพียงเชือกกองหนึ่งอยู่บนพื้น ส่วนตัวนางหายไปอย่างไร้ร่องรอย
"ไอ้หญิงสารเลวนี่ คงซ่อนมีดไว้ในตัวแล้วเตรียมพร้อมจะหนีมาตั้งนานแล้ว!"
หลิวชิงจูโมโหจนสบถออกมาอย่างหยาบคาย
ถ้ารู้ว่าเป็นเช่นนี้ วันนี้คงไม่ควรออกจากจวนมา
สำนักพรตชิงซงที่นี่มาไม่ได้จริง ๆ ตระกูลชุยทางนั้นวันนี้ลงเขาลงไป หากไปพูดจาเลอะเทอะข้างนอก แล้วเรื่องในวันนี้รู้ไปถึงหูท่านอ๋องอีก...
หลิวชิงจูสะท้านไปทั้งกาย
ตระกูลชุยเห็นข้ากับพี่ชายสนิทสนมกันเพียงใด แล้วยังได้เห็นหลิวซุ่ยเอ๋อร์ซึ่งมีหน้าตาคล้ายข้าอย่างมาก เป็นสาวใช้ปรนนิบัติของพี่ชาย แถมหลิวซุ่ยเอ๋อร์ยังตั้งท้องอีก!
หากพูดออกไปก็คงเป็นเรื่องอื้อฉาว หลิวชิงจูเองก็ยิ่งหวาดกลัวว่าจะถูกโยงใยเข้าไปด้วย
ชื่อเสียงของนางช่างมัวหมองยิ่งนัก
แต่ก่อนเพื่อจะได้เข้าจวนอวิ๋นอ๋อง นางทุ่มเททำเรื่องอื้อฉาวที่ไม่อาจแก้ไขได้จนหัวทิ่มหัวตำ
บัดนี้นางได้เป็นหญิงในจวนอวิ๋นอ๋องตามที่หมายไว้ แต่กลับสูญเสียการหนุนหลังจากจวนแม่ทัพ และสูญเสียสมบัติส่วนตัวที่ทิ้งไว้ในจวนแม่ทัพ ถึงได้รู้ว่า เพียงแค่ความรักใคร่ระหว่างนางกับอวิ๋นอ๋องเท่านั้น ไม่พอที่จะประคับประคองชีวิตในจวนใหญ่อย่างจวนอ๋องได้เลย
หากฝ่าบาททรงติดใจเรื่องนี้อีก...
ยามนี้หลิวชิงจูร้อนใจจนกระสับกระส่าย
แต่หลี่เค่อชวานกลับมองนางอย่างลึกซึ้ง "นางเป็นน้องสาวแท้ ๆ ของเจ้านะ"