หลี่ชิงลั่วเคาะเบา ๆ ที่ใบหน้าของฉางหนิง แรงฆาตในดวงตาทำเอาฉางหนิงสะท้านวูบทั้งกาย
น...นางจะลงมือฆ่าข้าหรือ?
พอนึกถึงตอนที่แอบฟังท่านบิดาบอกว่า เรื่องราวที่ศาลหนิงหยวนทั้งหมดล้วนเป็นฝีมือวางแผนของนาง ในใจขององค์หญิงฉางหนิงจึงพลั่กขึ้นมาด้วยความสยอง
นางเคยคิดว่าเรื่องที่ศาลหนิงหยวนส่วนใหญ่เป็นเพียงเรื่องบังเอิญ
ทว่าเมื่อเห็นวรยุทธ์ของนางในยามนี้ นางจะกล้าก่อเรื่องฆ่าฟันเผาทำลายขึ้นมาจริงหรือ?
หลี่ชิงลั่วกล่าวว่า "องค์หญิงฉางหนิงมิได้พิศวงหรือ ว่าเหตุใดพ่อค้าที่เปิดหอสุราในหนานอันนับไม่ถ้วน จึงมองดูหญิงสาวอย่างข้าประกอบการค้าจนรุ่งเรืองเฟื่องฟู แต่กลับไม่มีสักคนกล้าแทรกซ้อนเข้ามาก่อกวนทำลาย"
"เพราะพวกเขาเหล่านั้น แม้แต่โอกาสที่จะก้าวเข้าหอสุราฮวยเซี่ยแห่งนี้ก็ยังไม่มี!"
"ปกติหอสุราแห่งนี้แม้แต่ยุงตัวผู้ก็บินเข้าไม่ได้ ท่านว่าเป็นเพราะสิ่งใด?"
"ทหารองครักษ์ของข้า ต่างหากคือกำแพงทองคำปราการเหล็กที่แท้จริงของหอสุราแห่งนี้!"
ให้เหล่ามือสังหารอาชีพของนางมาเฝ้าประตูหน้าต่าง ช่างเป็นการใช้ของหรูเกินฐานะ
นางฉางหนิงยังคิดว่าที่แห่งนี้คือจวนองค์หญิงของนางหรือ!
หลี่ชิงลั่วให้ฉู่เอ๋อร์คอยดูแลฉางหนิงไว้ มิให้นางร้องลั่นจนรำคาญหูอีก
แล้วหันไปถามบ่าวหญิงขององค์หญิงที่ตกใจจนขาอ่อนแรงนั่งแหลกอยู่กับพื้นด้วยความเอือมระอา "จัดคนไปรับหมอหญิงมาหรือยัง"
"เรื่องเป็นมาเช่นใด เจ้าพูดมาก่อน!"
บ่าวหญิงตอบว่า "ไ...ได้ส่งคนไปแล้ว"