ฮ่องเต้ต้าฉู่เสด็จผ่านประตูวังไปอย่างราบรื่น
ก็ในเช้าวันรุ่งขึ้น ชั่วขณะที่ประตูวังเพิ่งเปิดออก
พระองค์เสด็จเข้าสู่ประตูวังท่ามกลางการต้อนรับของกองอวี้หลิน ตวนหรงฉือ หยางฉีหลาง จางถิงกุ่ย และขันทีจี้ที่คอยเฝ้ารออยู่ภายในประตูวังแต่แรก
ด้วยแสนยาของกองอวี้หลิน องค์ไท่จื่อจึงไม่กล้าต่อต้านเลย
ยิ่งไปกว่านั้น ทหารหน่วยรบพิเศษของพระองค์เพิ่งส่งออกจากเมืองไปเพียง 1,000 นาย จนบัดนี้ยังไม่รู้ชะตากรรมเป็นตายของพวกเขา
จะกล้าลงมืออย่างโอ่อ่าอวดอำนาจอีกได้อย่างไร?
ที่พระราชบิดาเสด็จกลับมาได้อย่างราบรื่นเช่นนี้ ไม่ก็พิสูจน์แล้วหรือว่าชัยชนะเป็นของฝ่าพระราชบิดา?
แล้วพระราชบิดาทรงทราบหรือไม่ว่าพวกฆาตกรเหล่านั้น ล้วนเป็นคนที่พระองค์ส่งไปเอง?
ตั้งแต่ได้ยินข่าวนั้นเป็นครั้งแรก หัวใจขององค์ไท่จื่อแทบสลายด้วยความหวาดกลัว
โดยเฉพาะเมื่อคืนที่ได้ยินว่าเกิดการปะทะสังหารขึ้นที่กองอวี้หลิน
ศีรษะของเฉินอี้ทั้งเศียรถูกแขวนอยู่บนเสาธง ชาวกองอวี้หลินจากบนลงล่างไม่มีใครกล้าขัดขวางหลี่อู๋อีกต่อไป
องค์ไท่จื่อตกใจจนตลอดคืนไม่กล้าหลับ
แม้จะมีฮองเฮาและไทจื่อฟีปลอบประโลมก็ตาม ยังคงสั่นเทิ้มซุกอยู่บนแท่นบรรทม ไม่กล้าหลับตาเลย
ฮองเฮาถึงกับกล่าวว่า "เจ้าบัดนี้คือฮ่องเต้ การขึ้นครองราชย์ของเจ้าชอบธรรมโดยแท้ เจ้ายังหวาดกลัวสิ่งใดอยู่?"
"ก็ไม่ใช่ว่าเจ้าสังหารพระบิดาชิงบัลลังก์ หากแต่เหล่าขุนนางในราชสำนักร่วมกันผลักดันเจ้าขึ้นครองบัลลังก์ พระบิดาของเจ้าจะสังหารเหล่าขุนนางทั้งราชสำนักได้หรือ?"
"แม้เจ้าจะหวาดกลัวจริง ตาเฒ่าผู้เป็นตาของเจ้าก็จัดเตรียมกำลังพลไว้แล้ว หากเจ้ามีพระบัญชาเพียงหนึ่ง การขวางกั้นพระบิดาก็มิใช่เรื่องยาก"
"เจ้าจะไม่ลองดูสักครั้งจริงหรือ?"
องค์ไท่จื่อตกใจจนน้ำตาไหล "ฮองเฮา!"
"ไม่ ไม่อาจลงมืออันตรายโดยพลการอีกได้แล้ว!"
"กระหม่อมลองมาแล้ว พระบิดาสังหารไม่ตาย พอพระองค์เสด็จกลับ กระหม่อมจะเอาตัวเองไปที่ตรงไหนดี?"
"วันนั้นองค์สองอ๋องถูกเหวยอู่โหวจับเป็นตัวประกัน ยังถูกพระบิดามีรับสั่งให้ยิงสังหารไปพร้อมกันเลย!"
"ในสายตาพระบิดา พวกเราลูก ๆ เหล่านี้สำคัญจริงหรือ?"