แท้จริงองค์ไท่จื่อได้เสด็จขึ้นครองราชย์อย่างราบรื่นแล้ว หากไม่ใช่เขาที่ไปช่วยทรราชผู้นี้ไว้ แผ่นดินทั้งมวลก็ควรเปี่ยมไปด้วยความร่มเย็นเป็นปกติสุข
อนาคตของต้าฉู่ถึงกับมีโอกาสฟื้นคืนจากความตาย!
ทว่าเขากลับช่วยทรราชผู้นี้กลับมา
เป็นเพราะเห็นว่าทรราชยังทำลายต้าฉู่ไม่เพียงพอกระนั้นหรือ?
ต้องรอให้ทั้งอาณาจักรถึงกับล่มสลายสูญสิ้น ถึงจะพึงพอใจ?
หลี่อู่ผู้นี้ช่างมีเจตนามิดีมิประณีตเสียจริง!
อะไรกันที่ว่าช่วยต้าฉู่ทั้งแผ่นดินไว้ แท้จริงคือจะยังคงทำร้ายต้าฉู่ต่อไปต่างหาก!!
บ้างก็จ้องมองหลี่อู่ด้วยแววตาที่เสมือนมีมีดปักอยู่
ตวนหรงฉือแม้รู้สึกราวกับเสียมปลูกข้าวแทงแผ่นหลัง รู้สึกได้ว่าสายตาอันเลวร้ายที่สุดของทุกคนต่างตกอยู่บนตัวเขา
แต่เขาเคยชินกับการเป็นคนชั่วมาตั้งแต่สมัยอยู่ต้าเหลียง จึงยังยืนอยู่ในที่เดิมอย่างสบายอารมณ์ ประสานมือไว้อยู่เงียบ ๆ มองปลายจมูกมองปลายใบหน้า มั่นคงไม่หวั่นไหว
คนอื่นจะมองเขาอย่างไร สำหรับเขาไม่เคยเจ็บปวดหรือคันยุ้ยอะไรเลย
จักรพรรดิแห่งฉู่ทอดสายตามองขุนนางทั้งปวง แววตาหยาดเย็น
"เหล่ารัฐศาสตร์ พวกเจ้าคะน้าว่าเราไม่ควรมีชีวิตกลับมาหรือ?"
"เพราะเหตุใดจึงไม่มีผู้ใดคารวะขอบพระคุณนายพลหลี่อู่ในความชอบใหญ่ครั้งนี้?"
ขุนนางทั้งปวงจึงได้สติ ต่างหันกายประสานมือคารวะขอบพระคุณต่อตวนหรงฉือทันที "ขอบพระคุณนายพลหลี่อู่ที่สละชีวิตช่วยพระองค์ไว้ ขอบพระคุณนายพลหลี่อู่ที่ช่วยภูมิประเทศและแผ่นดินของต้าฉู่—"
ตวนหรงฉือพยักศีรษะเบา ๆ ต่อคนทั้งหมดอย่างเยือกเย็น
"ท่านเหล่านี้ไม่ต้องเกรงใจ เปิ่นกวนเพียงปฏิบัติหน้าที่ของผู้เป็นข้าราชบริพัตรเท่านั้น"
รู้ดีว่าไม่มีผู้ใดจริงใจ เขาก็เพียงตอบรับไปอย่างผิวเผินหนึ่งประโยค
จักรพรรดิแห่งฉู่หลับตาลงชั่วครู่ ลอบคิดว่า ช่างเถอะ
สิ่งที่เราต้องการ คือการปูลางทางให้หรงฉือ
คนเหล่านี้จะจริงใจหรือไม่ ยามนี้ไม่สำคัญ
สิ่งที่สำคัญ คือต้องให้ต้าฉู่ทั้งแผ่นดินรู้ว่า หรงฉือเป็นมหาบุรุษทางการทัพที่สั่นสะเทือนโลก!
คือวีรบุรุษแท้จริงที่ในอนาคตจะกอบกู้ภูมิประเทศของต้าฉู่ไว้ได้!
"นายพลหลี่อู่สร้างความชอบใหญ่ยิ่งใหญ่เช่นนี้ เราย่อมต้องทรงบำเหน็จหนัก จึงจะสมกับความขอบพระคุณของเรา"