หลี่ชิงลั่วพยักหน้าให้แม่นมเติ้ง ทั้งสามคนนิ่งเงียบไม่ขยับเขยื้อน ได้ยินเพียงเสียงของหลี่ชิงจูเล็ดลอดมาอย่างชัดเจน ขณะนี้กำลังระเบิดอารมณ์โกรธ: "ศาลาหวังชุนทำอะไรกันอยู่!? วันนี้แทบถูกแม่จับได้ ถ้าข้าเผยตัวตอนนี้ ทุกอย่างที่ทำมาก่อนหน้านี้ก็สูญเปล่าหมดสิ้น!"
"คุณหนู อย่าเพิ่งโกรธไปเลย ทางฝั่งนั้นไม่ใช่ได้สะบัดคนออกไปแล้วหรือ? อีกอย่างท่านใส่ผ้าคลุมหน้า ท่านหญิงไม่จำเป็นต้องจำท่านได้หรอก"
หลี่ชิงจู: "เช่นนั้นนางจะตามข้าออกจากศาลาหวังชุนทำไม? คงจะเริ่มคลางแคลงใจแน่!"
"อีกอย่าง ใจของแม่ยังมีข้าอยู่หรือไม่? นางพาลิวเฉ่าเอ๋อร์ไปที่ศาลาหวังชุนด้วย ได้ยินว่ายังจะให้สิ่งที่ดีที่สุดทั้งหมดนางเลือกตามใจชอบอีก!"
"สุดท้ายแล้ว นางถึงต่างหากที่เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของนาง แม้ข้าอยู่ใต้เข่านางสิบหกปีมาแล้วจะทำไม? ตอนนี้ในใจนางคงไม่มีข้าแล้ว—"
เสียงสะอื้นไห้ของหลี่ชิงจูเล็ดลอดมา ข้างกายมีสาวใช้และแม่นมคอยปลอบโยน
ขณะนั้นเอง ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น อีกทั้งยังแหบพร่าเก่าแก่ จนยากจะแยกได้ว่าชายหรือหญิง: "คุณหนูใหญ่ ข้าคิดว่า เรื่องในวันนี้ ก็ใช่ว่าจะเป็นเรื่องร้ายไปเสียทั้งหมด"
หลี่ชิงจูสะอึกสะอื้น: "ท่านหมายความว่าอย่างไร?"
ผู้นั้นกล่าว: "ท่านแม่ของเจ้าเริ่มคลางแคลงใจ เช่นนั้นเราก็ทำตามแผนที่วางไว้!”
"ก่อนหน้านี้ ข้าคิดจะล่อท่านแม่เจ้าไปที่สำนักพรตชิงซง ถึงเวลานั้น เจ้าก็ปรากฏตัวในจังหวะเหมาะ แสดงละครแม่ลูกจากลา แต่เจ้าลืมความทรงจำ ขอเพียงหลบเลี่ยงองค์อวิ๋นอ๋องไปได้ ยังไม่ใช่เจ้าจะพูดยังไงก็เป็นอย่างงั้นหรือ?"