ประตูพังไปแล้ว ยังจะไปอุดอะไรได้เล่า?
หลี่ชิงลั่วทั้งสามคนมองหน้ากัน นางหมายความว่าอย่างไร ให้นางทั้งสามใช้ร่างกายและชีวิตไปอุดประตูงั้นหรือ?
ช่างเป็นเรื่องเล่าของท่านตงกัวกับหมาป่าจริง ๆ!
หลี่ชิงลั่วเอ่ยขึ้น: "เฮ้อ ช่างเถิด! คนเรายอมตายเพราะเงิน นกยอมตายเพราะอาหาร แม่นม พวกเราขึ้นไปเถิด!"
แม่นมเติ้ง: "..."
คุณหนูเอ๋ย ท่านจะร้องเพลงกล่อมให้นางฟังจริง ๆ หรือ?
ทั้งสามคนเดินไปที่หน้าประตู ก็เห็นว่าภายนอกประตูทั้งสองฝ่ายต่างบาดเจ็บปางตาย ฆ่ากันจนใกล้จะจบลงแล้ว
ทว่า พวกโจรเหล่านั้นมีฝีมือสูงกว่าที่นางทั้งสามคิดไว้เสียอีก กลับโซซัดโซเซลุกขึ้นมาจากกองเลือดได้อีกครั้ง
ทหารองครักษ์ของอวิ๋นอ๋องทั้งหกคน ก็ไม่อาจสังหารโจรทั้งห้าคนได้
องครักษ์ทั้งหลายล้มลงกับพื้น กำลังถูกโจรทั้งสามคนที่ยังยืนอยู่แทงซ้ำทีละคน ๆ
แทงเสร็จ พวกเขาทั้งสามคนก็หันหน้ากลับมามองทางนี้ แม่นมเติ้งจึงดึงหลี่ชิงลั่วหลบไปด้านหลัง แล้วกระซิบว่า: "คุณหนู บ่าวสามารถจัดการพวกเขาทั้งสามคนได้ในคราวเดียว—"
แม่นมเติ้งทำท่าฟันมือ
คนทั้งสามนี้ดูท่าทางบาดเจ็บหนัก แม้จะยังมีชีวิตอยู่ก็คงเหลือเรี่ยวแรงเพียงน้อยนิด ใครก็ตามที่มีวิทยายุทธ์ติดตัว ก็สามารถจัดการพวกเขาได้อย่างง่ายดาย
เมื่อแม่นมเติ้งพูดเช่นนี้ ย่อมหมายความว่านางมีความมั่นใจเป็นแน่
แต่หลี่ชิงลั่วกลับดึงนางไว้ และส่ายหน้าเป็นเชิงปฏิเสธอย่างเงียบ ๆ
"แม่นม ฟังคำสั่งข้า แล้วค่อยคิดแก้สถานการณ์ตามความเหมาะสม"
นางได้คิดอีกแผนหนึ่งไว้ในใจตั้งแต่ตอนที่เหตุการณ์พลิกผันแล้ว!
หลี่ชิงจูคิดจะใช้แผนของอีกฝ่ายตอบโต้ นางก็ทำได้ไม่ใช่หรือ?
หลี่ชิงลั่วส่งเสียงร้องด้วยความตกใจ: "อ้า—!"