หลี่ชิงลั่วและตวนหรงฉือนำหน้ากันมา
จิ่นหัวตามหลังติดมา ถัดมาคือฉู่เอ๋อร์และจุ้ยหยู่ ส่วนแม่นมเจิ้งปะปนอยู่ท่ามกลางทหารองครักษ์กว่า 20 คนของตวนหรงฉือและมือสังหาร 20 คนของหลี่ชิงลั่ว
มองจากระยะไกล พวกเขาเหมือนฝูงอีกาดำที่เรียงแถวต่อกันเป็นสาย
มีเพียงหลี่ชิงลั่วที่สวมชุดขาวโพลน เป็นดวงตาของฝูงอีกา
พวกเขานอนแนบกับหน้าผา สายลมหวีดวูบพัดผ่านก็แม้แต่จะขยับตัวไม่หวั่นไหว
แต่ละคนมั่นคงราวกับถูกตอกตรึงไว้กับผนึกหิน
กระนั้นมีเพียงพวกเขาเท่านั้นที่รู้ว่า หลี่ชิงลั่วมีมือของตวนหรงฉือคอยประคองอยู่เบื้องหลัง
ฉู่เอ๋อร์ถูกจุ้ยหยู่ค้ำยึดไว้ครึ่งตัว
แม่นมเจิ้งซ้ายขวาล้วนเป็นทหารองครักษ์ ไม่ต้องห่วงความปลอดภัยแม้แต่น้อย
ด้านล่างนั้นตั้งรับกันอย่างเข้มงวด
ส่วนหลี่ชิงลั่วกับตวนหรงฉือก็เริ่มฟังความครึกโครมอย่างใจเย็น
ภายนอกบู๊ลึงกันจนสุดเหตุสุดผลแล้ว
"ซากก้อนหินเก่ากรอบพวกนี้ขุดยากชะมัด จะให้พวกเราขุดกันอีกถึงเมื่อไร?"
"ไม่ใช่ว่าหลิงจวินออกไปแล้วหรอกหรือ? ทำไมถึงไม่เห็นแม้แต่เงา? เล่นงานพวกเราหรือเปล่านะ?"
"เฮ้ บัดนี้แล้วจึงเห็นแกที่เล่นงานพวกเราหรือ? ก้อนหินกรอบพวกนี้ ก็เป็นข่าวที่ลอบสืบได้เมื่อคืน ไม่เช่นนั้นเจ้าจะมาโผล่ที่นี่ได้อย่างไร?"
"หลิงจวินคนนี้ เพื่อผลประโยชน์ส่วนตนยอมทรยศสำนักแม่ของตนเอง เจ้าคิดจริงหรือว่านางเป็นของดีสักเท่าไร?"
"เมื่อคืนลูกสมุนของนางยังลงมือสังหารสายสืบของสำนักพวกเราไปคนละคน ยามนี้ข้าจะไม่ปล่อยให้นางสบายตัวแน่!"
"แต่ว่า ไม่ใช่ว่าหลิงจวินกับพวกนางจะมาขุดของวิเศษกันตั้งแต่ฟ้าสางหรอกหรือ? ทำไมถึงยังไม่เห็นแม้แต่เงาคน?"
"หรือพวกเราจะถูกหลอกเสียแล้ว?"
"ขุดออกมาดูก็รู้แล้วไม่ใช่หรือ?"