ตื่นขึ้นจากการหลับใหลครั้งหนึ่ง หลี่ชิงลั่วรู้สึกโล่งโปร่งสบายใจยิ่งนัก
นางเคลื่อนไหวพลังภายในซึ่งยังไม่ลึกล้ำเท่าใด แล้วพบว่าความสูญเสียเมื่อวานกลับคืนมาอย่างเงียบเชยเสียแล้ว?
นางไม่อาจหักห้ามใจ จึงเงยหน้ามองไปยังตวนหรงฉือผู้นอนหมุนตัวรองศีรษะบนเตียงเตี้ยริมหน้าต่าง ชัดเจนว่าเพียงพะเนินรับคืนยามมาถึงแบบนั้นทั้งคืน จิตใจก็ผูกพันเป็นหนึ่งเดียว
แล้วนางจึงลุกขึ้นเงียบ ๆ อุ้มผ้าห่มเดินเข้าไป กำลังจะห่มไว้ให้เขา คนตรงหน้าก็ตื่นเสียแล้ว
"หลับสบายดีหรือ?"
เขาคลึงขมับเบา ๆ แล้วเหลือบมองนางพร้อมยิ้มอย่างช้า ๆ
หลี่ชิงลั่วลังเลสักครู่จึงถามว่า "เจ้า...เหตุใดไม่ขึ้นไปนอนบนเตียง หมายความว่า...บนเตียงสบายกว่า..."
ทั้งสองแม้สมรสกันมาแล้วหนึ่งปี แต่กระนั้นก็ยังมิได้ร่วมเตียงเดียวกันเลยสักครั้ง
หากข่าวนี้หลุดออกไป คงไม่มีผู้ใดทั้งแผ่นดินเชื่อเป็นแน่
หลี่ชิงลั่วรู้สึกตื้อตันในใจ
นางเบือนสายตาไปมองด้านข้าง กลับอายเกินจะสบตากับตวนหรงฉือ
ตวนหรงฉือยิ้ม ดึงผ้าห่มออกจากกาย แล้วลากมือหลี่ชิงลั่วเบา ๆ เพียงหนึ่ง
นางจึงนั่งลงบนตักของเขา
"อยากให้ข้าไปนอนกับเจ้างั้นหรือ?"
หน้าหลี่ชิงลั่วแดงระเรื่อทันที
"มิใช่เช่นนั้น!"
"แม้ดินแดนเหมียวเจียงจะไม่หนาวเย็นเท่าจินหลิง แต่ก็ยามหน้าหนาวอยู่วันยะวัน ข้าเพียงหวั่นเจ้าเป็นหวัด...เอ่ย เจ้าจะดื้อนอนอยู่ภายนอกเช่นนี้ เขาใดจะบังคับเจ้าได้?"
นางดิ้นรนจะลุกขึ้น
แต่ถูกตวนหรงฉือรั้งไว้แน่นหนา
"อย่าขยับ"
"หลัวเอ๋อร์ ยังไม่ถึงเวลา อย่ารีบเร่ง"