เสียงฝีเท้าดังสั่นเคลื่อนแผ่วเบา พร้อมเสียงซุบซิบกัน
"ตายยังไงยังไม่รู้เลยเชียวชวยเล่อ วันนั้นข้าน้อยเห็นมันแอบแอบแปลกปลอมแบกถุงผ้าใบหนึ่งกลับมา แต่พอเข้าไปในห้องกลับไม่เห็น..."
"ข้าน้อยตามหามาสองวันจึงได้พบกลไกนี้"
"ที่แท้ ยังมีห้องลับที่ข้าน้อยไม่เคยรู้จักซ่อนอยู่ที่นี่"
"ในเรื่องนี้ ต้องมีปีศาจซ่อนอยู่แน่!"
"วันนี้ข้าน้อยขอดูสักหน่อย เจ้าซ่อนของวิเศษอันใดไว้กัน!"
เงาร่างหนึ่งลอบลักล้วงก้าวเข้ามา
หลี่ชิงลั่วสัมผัสได้ถึงแสงสว่างอันห่างหายมาช้านาน ไม่อาจกลั้นยกมือขึ้นบังตา
เมื่อปรับตาได้แล้วจึงค่อยวางแขนลง แล้วสบตากับดวงตาอีกคู่หนึ่ง
ผู้มานั้น คืออู๋กงกงหัวหน้าบ่าวแห่งจวนซู่อ๋อง
อู๋กงกงเห็นหญิงงามถูกขังอยู่ เสียงกรีดร้องยังไม่ทันหลุดลิ้น ก็ถูกไม้เท้าที่อยู่เบื้องหลังชวยเล่อฟาดลงจนหมดสติ ภายใต้ดวงตาที่หลี่ชิงลั่วเบิกโพลง
ชวยเล่อเดินเข้ามา บีบยาเม็ดหนึ่งเข้าปากหลี่ชิงลั่วอีกครั้ง แล้วเงียบงันบรรจงอู๋กงกงกับหลี่ชิงลั่วลงในถุงปอสองใบแยกจากกัน
หลี่ชิงลั่วยังไม่ทันหมดสติ ก็อาเจียนยาเม็ดที่เพิ่งกลืนลงไปออกมาท่ามกลางการสั่นสะเทือน
นางเพิ่งได้หายใจฮึดหนึ่ง ก็ได้ยินบ่าวคนหนึ่งถามชวยเล่ออย่างอยากรู้อยากเห็น
"ท่านองครักษ์เล่อ เพิ่งกลับมาได้เพี้ยนนี้ ทำมิได้พักผ่อนบ้างจึงจะออกไปอีกแล้วหรือ?"
"สิ่งใดกันนั่น?"
"ข้าน้อยช่วยหน่อยดีหรือ?"
ชวยเล่อ "ไม่ต้อง"
"นี่เป็นของฝ่าบาท คนไม่รู้อย่าถาม ยิ่งห้ามเอ่ยแก่ผู้ใด! เข้าใจหรือไม่?"
บ่าวตอบรับอย่างตื่นตระหนก "พ่ะย่ะค่ะ ข้าน้อยจะเปิดทางให้ท่าน"
ชวยเล่อ "...ได้ ใช้ทางลับที่วันนี้ไม่มีใครมาพบเจอ"
หลี่ชิงลั่วในใจลางสังหรณ์ไม่ดี ยังไม่ทันก้าวไปกี่สิบก้าว นางก็ถูกวางลงบนพื้นจริง ๆ
จับจังหวะได้ หลี่ชิงลั่วรีบใช้กำลังสุดท้ายคว้าโซ่เงินที่ซ่อนไว้ในอกเสื้อรอบคอ
ปลายโซ่ห้อยกุญแจเงินทึบหนึ่งดวง กุญแจเงินนั้นเปิดได้ แกนทึบข้างในดีดออกจะกลายเป็นมีดพกเล็กคมเหมือนแท่ง
นี่คือของป้องกันตัวชิ้นสุดท้ายของนาง โชคดีที่ชวยเล่อมิได้พบเห็น จึงไม่ถูกริบไป
นางใช้มีดตัดถุงปอเบื้องหน้าออก ยกตาขึ้นมองก็เห็นชวยเล่อกำลังฆ่าบ่าวที่นำทางให้ทิ้ง แล้วลากศพเข้าพุ่มไม้