หลี่ชิงลั่วลืมตาขึ้น ก็พบว่าตนเองนอนอยู่บนเตียงในห้องข้างที่โอ่อ่าหรูหราเหลือคณา
ม่านผ้าบางสวยงาม
ม่านไข่มุกม่านหยก
กลิ่นไม้จันทน์ลอยละล่อง
ทำนองเป่าฉินดังเบา ๆ ล่องลอย...
เสียงเป่าฉินแห่งนี้มาจากตรงไหนกัน?
หลี่ชิงลั่วลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว แล้วก้าวลงจากเตียงด้วยเท้าเปล่า
ลัดเลาะผ่านฉากกั้น มองไปยังสตรีที่นั่งเป่าฉินอยู่ริมหน้าต่าง
เป็นสตรีผู้งดงามเยือกเย็นสงบนิ่ง นุ่งขึงชุดฤดูใบไม้ผลิสีขาวบริสุทธิ์ ศิราภรณ์ประดับด้วยเครื่องหยก
เมื่อเห็นหลี่ชิงลั่วออกมา นางจึงหยุดมือจากการเป่าฉิน ลุกขึ้นยืนแล้วยิ้มอย่างช้า ๆ ให้
"สตรีตื่นแล้วหรือ?"
รอยยิ้มของนางดุจสายลมฤดูใบไม้ผลิที่พัดผ่านเมื่อขึ้นสูงยอดเขา เพียงแค่เหลือบเห็นก็รู้สึกโล่งโปร่งเบาสบายใจ
หลี่ชิงลั่วเดินวนดูสตรีผู้นั้น แม้เปิดปากก็ยังพูดไม่ได้ แต่นางพบว่าบนโต๊ะวางกระดาษกับปู่กันเอาไว้แล้ว
หลี่ชิงลั่วหยิบปู่กันขึ้นรีบถามว่า "ที่นี่ที่ไหน? ท่านเป็นใคร? ให้ชวยเล่อมาพบข้า!"
สตรีผู้นั้นอ่านอักษรบนกระดาษแล้วส่ายหัว "หนูไม่ทราบว่าชวยเล่อที่สตรีกล่าวถึงเป็นผู้ใด"
"แต่ที่แห่งนี้คือซ่องชุนเหยียน หนูชื่อเจียวเนียง"
"สตรีเคยได้ยินนามหรือไม่?"
เมื่อได้ยินดังนั้น หลี่ชิงลั่วก็สะท้านทั้งกาย
ซ่องชุนเหยียน!
ย่อมเคยได้ยินเป็นแน่!
ซ่องชุนเหยียนคือซ่องโสเภณียิ่งใหญ่ที่สุดในเมืองจินหลิง ข้างในมีหญิงงามครบหน้าต่าง ๆ โดยสตรีงามทั้งสิบคนนั้นมีชื่อเสียงโด่งดังทั่วทั้งต้าเหลียง ทำให้ชายหนุ่มผู้รักสนุกทั้งหลายต่างคลั่งไคล้หลงมหัศจรรย์
แต่หลี่ชิงลั่วในฐานะสตรี ย่อมไม่สนใจเรื่องสตรีงามทั้งสิบนัก จึงไม่ทราบว่าสตรีทั้งสิบเป็นผู้ใดบ้าง
เกรงว่าเจียวเนียงผู้นี้จะเป็นหนึ่งในนั้นสินะ?
ชวยเล่อคนบ้านี่ กล้าส่งนางมาที่ซ่องชุนเหยียน นั่นแปลว่าอะไรกันแน่?
"ข้าจะออกไปจากที่นี่"
หลี่ชิงลั่วรีบเขียนข้อเรียกร้องของตน
เจียวเนียงกลับถอดใจถอดหาย "หนูก็ปรารถนาจะปล่อยสตรีออกไป แต่สตรีมีสาวใช้ชื่อฉู่เอ๋อร์หรือไม่?"
หลี่ชิงลั่วก้าวเข้าไปคว้าตัวเจียวเนียงเอาไว้ แววตาถาม: เจ้ารู้ได้เช่นไร?
เจียวเนียงเห็นความเดือดดาลในจิตใจของนางชัดเจน แต่ปากกลับร้องว่า "สตรีโปรดปล่อยหนูก่อน หนูเจ็บนัก..."