หลี่ชิงลั่วไม่ได้เงยหน้าขึ้นแม้แต่น้อย "ไม่เอาค่ะ"
ของของหลี่เค่อชวาน แค่แตะต้องก็รู้สึกอัปมงคลแล้ว!
แต่ฮูหยินผู้เฒ่าเผยกลับพูดอย่างเสียดาย "ม้านั่นดูท่าทางจะไม่เลวจริงๆ น่ะ เป็นม้าที่เขาเคยขี่เองหรือ?"
น่าเสียดายที่ตอนนี้เขาขาขาดไปข้างหนึ่ง อย่าว่าแต่จะขี่ม้าเลย แค่จะขึ้นหลังม้าก็ไม่ไหวแล้ว
ดังนั้น หากเขายอมส่งม้าของตัวเองออกมา ก็แสดงว่าเขากำลังพยายามเอาใจหลัวเอ๋อร์จริงๆ
คนเลี้ยงม้าพูดว่า "ม้าของคุณชายใหญ่ หลังจากที่เขาขาหัก ก็...ก็ลงมือฆ่ามันเองเลยขอรับ..."
"ม้าขาวตัวนี้เป็นม้าที่คุณชายใหญ่เลี้ยงไว้ตั้งแต่ก่อน... บอกว่าจะมอบให้คุณหนูใหญ่... อ้อ ไม่ใช่สิ จะมอบให้คุณหนูใหญ่ของสกุลหลิวน่ะขอรับ"
หลี่ชิงลั่วยังไม่ทันได้โกรธ ฮูหยินผู้เฒ่าเผยก็โกรธขึ้นมาก่อนแล้ว
"ช่างเป็นคนเลวทรามจริงๆ! ของที่หลิวชิงจูไม่ได้เอาไป แล้วเราจะให้หลัวเอ๋อร์ไปเก็บมันอย่างน่าอายแบบนั้นได้อย่างไร?!"
"โง่ยิ่งกว่าเงื่อน! ต่อให้อยากเอาใจน้องสาว ก็ไม่ควรทำแบบลวกๆ แบบนี้!"
"ไป! เอาม้าตัวนี้ไปขายซะ!"
ฮูหยินผู้เฒ่าเผยกลัวว่าหลี่เค่อชวานคนบ้านั่นจะกลับมาฆ่าม้าตัวนี้อีก
ดังนั้น เลยจัดการกับม้าตัวนี้ซะก่อนจะดีกว่า
แล้วนางก็เลือกม้าสีดำที่สวยกว่าให้หลี่ชิงลั่วอีกตัวหนึ่งอย่างรวดเร็ว
"หลัวเอ๋อร์ ไม่ต้องไปใส่ใจเรื่องนั้นหรอก อยากจะสนใจเขาก็ได้ ไม่อยากสนใจก็ช่างหัวมันเถอะ คิดซะว่ามันเป็นแค่มูลวัวมูลม้าก้อนหนึ่งก็พอ!"
หลี่ชิงลั่วถูกท่านย่าทำให้หัวเราะ
"เจ้าค่ะ หลัวเอ๋อร์ยึดถือแบบนี้มาโดยตลอดอยู่แล้ว"
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ถึงวันสิบสองเดือนสิบสองเสียแล้ว
หิมะหยุดตกมาสองสามวันแล้ว ทั่วทั้งจินหลิงกำลังละลาย หิมะ ข้างนอกหนาวมากจนคนยืนแทบไม่ไหว
ฉู่เอ๋อร์บ่นพึมพำ "อยากจะขี่ม้า รอเปิดฤดูใบไม้ผลิแล้วค่อยไปไม่ได้หรือเจ้าคะ? มือของคุณหนูทั้งเจ็บทั้งคัน เมื่อวานตอนเขียนหนังสือยังจับพู่กันไม่ไหวเลย ไปข้างนอกจะทรมานแค่ไหนกัน!"
"องค์หญิงนั่นก็แปลกดี ที่ไหนได้คิดว่าผู้หญิงทุกคนในใต้หล้าจะเป็นเหมือนนางหรือ? ตั้งแต่เด็กโตมาทางตะวันตกเฉียงเหนือ เลยไม่กลัวหิมะลมหนาวแถบจินหลิงนี่"