หลี่ชิงลั่วกล่าวขึ้นว่า "อีกอย่าง ข้าลือว่าแม่นางตำแยที่จงใจสลับตัวข้าในตอนนั้นตายไปแล้วในคุก ว่ากันว่านางตายอย่างน่าฉงน ราวกับถูกทรมานหนัก แล้วก็เหมือนถูกวางยาพิษ"
"ช่วงนี้ทางการไปที่สกุลหลิวหลายครั้งแล้ว เวลาไปเยี่ยมเพื่อนรักของพวกเจ้า อย่าลืมช่วยทักทายแทนข้าด้วย อย่างน้อยความผูกพันระหว่างสองตระกูลเราคงไม่จบลงง่ายๆ หรอก"
ขณะที่พูด จ้องมองของหลี่ชิงลั่วก็ค่อยๆ หันไปทางพานหลี่และคนอื่นๆ
พานหลี่ลุกขึ้นย่างกะทันหัน "หลี่ชิงลั่ว เจ้า... เจ้าอย่าเกินไปหน่อย!"
"หลิวชิงจูนางมันฐานะต่ำต้อยอะไรกัน ทำเรื่องน่าขยะแขยงขนาดนั้น พวกเราไม่ใช่พวกเดียวกันอีกต่อไปแล้ว รังเกียจนางยังไม่ทัน จะไปเยี่ยมนางอย่างนั้นหรือ!?"
"แล้วแก่สาวพิษนั่นจะตายยังไงก็ไม่เกี่ยวกับพวกเรา!"
หลี่ชิงลั่วยกมุมปากยิ้ม "อย่างนั้นหรือ? พานหลี่ จดจำคำพูดวันนี้ของเจ้าไว้ มีคนได้ยินไม่ใช่แค่ข้าคนเดียวนะ"
พานหลี่เกิดสะท้านไปทั้งตัวทันใด
นาง... นางหมายความว่าอย่างไร?
นางรู้สึกเหมือนมีอะไรทิ่มแทงที่กลางหลัง ราวกับมีใครบางคนจ้องมองนางเขม็ง
พานหลี่ยังไม่ทันได้หันกลับไป ก็ได้ยินเสียงประหลาดไม่น่าฟังดังขึ้น "พานหลี่! ไม่คิดเลยว่าเจ้าจะเป็นคนแบบนี้!"
พานหลี่หน้าซีดหันไป เห็นหลิวชิงจูที่แต่งกายเรียบง่าย ไม่มีเครื่องสำอาง มีเพียงปิ่นหยกขาวอันเดียวประดับผม
นางยืนอยู่ท่ามกลางลมหนาว ดูอ่อนแอราวกับจะปลิวไปตามลม ชวนให้คนสงสาร
ดวงตาคลอด้วยน้ำตา จ้องมองพานหลี่ เพื่อนสนิทที่เคยสนิทสนมที่สุดด้วยความเจ็บปวดและน้อยใจ
ราวกับไม่คิดว่าแม้แต่นางจะแทงข้างหลังตนทั้งต่อหน้าและลับหลัง!
หลิวชิงจูเหมือนถูกทำร้ายจิตใจอย่างหนัก ตัวสั่นเทาโซซัดโซเซอยู่กับที่
นางได้ยินมาว่าหลิวชิงจูเสียเสียงไปแล้ว
แต่ถึงนางจะดูอ่อนแอ แต่เมื่ออ้าปากพูด เสียงกลับแหบพร่าไม่น่าฟัง ฟังไม่ออกว่าเป็นชายหรือหญิง ยิ่งประกอบกับใบหน้านี้ยิ่งดูขัดเขินประหลาด
ผู้คนสีหน้าแปลก ๆ แต่นางกลับจมอยู่กับความเศร้าของตัวเอง "เรารู้จักกันมานานกว่าสิบปี เล่นด้วยกันตั้งแต่เด็ก เป็นเพื่อนสนิทที่รู้ใจกันที่สุด! ไม่คิดว่าเจ้าจะปฏิบัติกับข้าแบบนี้!"
พานหลี่กรีดร้องราวกับเจอผี "มายังที่นี่ได้ยังไง?"