“ข้าให้กำเนิดคนบาปอะไรแบบนี้ขึ้นมาเนี่ย”
“ไอ้สิ่งที่ใจดำไร้ความปรานี!”
“แกลองดูเขาสิ”
“บิดากับลุงของแกลำบาก ยังรู้จักไล่ตามมา ครอบครัวเดียวกันต้องมีสุขร่วมทุกข์ร่วมกัน”
“แต่นางน่ะ ตามท่านย่าใจดำของนางไปตั้งหลักปักฐานแยกออกมาหลบภัยสบายใจ บัดนี้ได้เป็นพระชายาแล้ว ก็ผลักพวกเราทิ้งให้สะอาดเงียบกริบ”
“แม้แต่เหรียญทองสักเล็กน้อยก็ไม่เคยส่งมาให้บ้าง”
“มิฉะนั้นพวกเราคงไม่ถึงกับยากจนยิ่งกว่าหมู่หมาหมู”
นางชวีบ่นพึมพำอยู่เช่นนั้น มือก็ปาดน้ำตาไปด้วย
หลี่เค่อชวานเมื่อใดก็ตามที่ได้ยินเสียงบ่นวอนว่าจาวาบเช่นนี้ ย่อมโกรธเกรี้ยวจนห้ามใจไว้ไม่ได้ “แม่เถอะน่า หยุดพูดเสียทีได้ไหม”
“หลี่ชิงลั่วบัดนี้เฝ้าปรารถนาที่จะขาดความเกี่ยวข้องกับพวกเราให้สิ้นซาก”
“แม่ยังเฝ้าฝันอะไรอีกเล่า”
“ลองนึกถึงสิ่งที่พวกเราเองเคยทำไว้ดูสิ หรือแม่ยังหวังให้นางลืมอดีตที่มีต่อกัน แล้วหวนกลับมาเป็นลูกสาวกตัญญูล้ำเลิศอีกรึ”
พอถึงตรงนี้ นางชวีถึงกับหน้าซีด
นางจะลืมได้อย่างไร ที่นางถูกจับขังคุกจนกลายเป็นนักโทษประหารนั้น ทั้งหมดล้วนเป็นแผนการของหลัวเอ๋อร์ทั้งสิ้น
ครั้งใดที่นึกถึง ใจของนางชวีก็จะเจ็บปวดรวดร้าวยิ่งนัก
นางแม้จะก่อความผิดพลาดไว้มากมาย แต่สิ่งใดเล่าไม่เคยทำเพื่อลูกทั้งสามแม่ลูก
เพียงแต่หลัวเอ๋อร์ชะตากรรมบาป แรกเกิดก็ถูกแม่คนชั่วแห่งสกุลหลิวลอบเปลี่ยนตัวเสีย
เรื่องราวที่ต่อเนื่องมาภายหลังทั้งปวง ถ้าหากหลัวเอ๋อร์ได้เติบโตอยู่เคียงข้างนาง ย่อมไม่บังเกิดขึ้นเลย
ในใจของนางชวีมีความรู้สึกผิดลึกซึ้งต่อหลี่ชิงลั่ว แต่พอเท้าคิดถึงความเย็นชาไร้หัวใจของนางที่มีต่อตน ก็หวังจะเกลียดชังนางอยู่ในใจมิรู้ลืม
ครั้งใดที่ครุ่นคิดถึงเรื่องเหล่านี้ นางชวีก็จะหน้าเบ้ตึงจนห้ามใจไม่ได้
เหล่าเจ้าหน้าที่เห็นนางยังกล้าแสดงสีหน้าเย้ยหยัน จึงฟาดแส้ลงบนตัวนางทันที
“แกแม่คนชั่วนี่ ยังกล้าทำหน้าเย้ยหยันต่อหน้าพวกข้าอีกรึ”
“ได้ยินว่าแกไม่เพียงฆ่าแม่แท้ๆ ของตนเอง ยังร้ายลูกชายอนุภรรยาตายไปเสียหลายคน แม่คนชั่วอย่างแกยังรอดมาหนีจากจินหลิงได้อย่างไร ไม่เชื่อพวกข้าจะฟาดแกตายตรงนี้รึ”
นางชวีเป็นผู้ที่ชะตาขาดที่สุดในสามคน